Wat mij betreft is dit een must-read. Niet alleen om het verhaal, maar ook de slachtoffers te herdenken. Een prachtig eerbetoon.

Hamburg, 1941. Anna wordt samen met haar ouders en haar broertje op transport gezet naar Minsk. Daar worden ze, samen met vele andere Joden, in een getto geplaatst. Ze moeten hard werken en krijgen amper te eten.

Amstelveen, 2000. Anna van Buuren wordt door haar kleindochter gevraagd om mee te werken aan een interview over de oorlog voor school. Anna heeft nog nooit over de oorlog gesproken en wil dat ook niet. Maar dan neemt ze een impulsief besluit en boekt ze een ticket naar Minsk. Waar ze het verleden in duikt.

Ik heb al vele boeken over de Tweede Wereldoorlog gelezen en toch blijf ik mij elke keer verbazen over de vele verhalen die nog niet verteld zijn. ‘Tot we elkaar weerzien’ is zo’n verhaal. Zoals Aline zelf zegt: “Dit verhaal moest verteld worden.” Je merkt dat er uitgebreid research is gedaan en dat geeft een extra dimensie aan het verhaal. De combinatie van non-fictie en fictie is goed uitgewerkt. Zo heeft Aline een stem gegeven aan de vele slachtoffers die tijdens en na de oorlog zijn gevallen. Maar ook aan de mensen die de oorlog hebben overleefd. De gruwelijke feiten zijn onverbloemd beschreven en laten je voelen, huiveren en huilen. Onbegrijpelijk dat mensen zo kunnen zijn.

Om de lezer op adem te laten komen, wordt de verhaallijn van 1941 afgewisseld met het leven in 2000. Wat prettig is, want de gebeurtenissen zijn gebaseerd op feiten. Dit, gecombineerd met het talent van Aline, namelijk het vermogen om je als lezer emotioneel te raken, komt echt binnen.

Wat mij betreft is dit een must-read. Niet alleen om het verhaal, maar ook de slachtoffers te herdenken. Een prachtig eerbetoon.