Poëtische beschrijvingen

Jude en haar tweelingbroer Noah zijn heel verschillend: Jude is extravert, houdt van surfen, is populair en praat graag. Noah daarentegen is stil, gevoelig, houdt niet van zwemmen en heeft weinig vrienden. Toch zijn ze heel close: ze delen alles met elkaar en begrijpen elkaar beter dan wie dan ook.
Totdat ze allebei naar de vooropleiding van de kunstacademie willen en elkaar proberen te saboteren voor hun moeders aandacht. Terwijl Noah worstelt met zijn gevoelens voor hun buurjongen en Jude steeds vaker ruzie maakt met hun moeder raken ze van elkaar vervreemd. Dan overlijdt hun moeder plotseling en wordt alles anders…
Ik geef je de zon is een heel bijzonder boek over hoe de band tussen Noah en zijn zus stukloopt en hoe zij omgaan met het verliezen van hun moeder. Het boek volgt soms Noah, in de tijd voor hun moeders dood, en soms Jude, als de tweeling 16 jaar oud is, twee jaar na het overlijden van hun moeder.
Beide hoofdpersonen kijken op een bijzondere manier naar de wereld: Noah ziet in alles een schilderij en Jude is heel bijgelovig. Dit is heel mooi verwerkt in de manier waarop zij de wereld om hen heen beschrijven, waardoor elk karakter echt een eigen ‘stem’ heeft. Deze beschrijvingen zijn wel heel erg wennen, omdat ze heel filosofisch en soms ook wat langdradig zijn. Dit maakt dat het boek soms lastig is om doorheen te komen.
Later in het boek, als je de tweeling beter hebt leren kennen en begrijpen en wat meer gewend bent aan de vertelstijl, wordt het verhaal steeds interessanter.
Ik vond Ik geef je de zon een heel speciaal boek om te lezen, maar wel een uitdaging om doorheen te komen. Als je geen fan bent van poëtische beschrijvingen en graag ontspannen wil lezen, zou ik dit boek niet aanraden, maar als je dit soort beschrijvingen geen probleem vindt, is het echt een heel mooi boek.
Meer recensies op Insta @reading.ya