Rikkesoft-835 over Adelaarsbloed

Een seriemoordenaar heeft de Hamburgse politie in zijn ban. Na elke moord, waarbij hij zijn slachtoffers gruwelijk verminkt, stuurt de dader een cryptisch mailtje naar hoofdinspecteur van de politie Jan Fabel. Al snel wordt de aard van de verminking herkend als een vorm van offeren, die oorspronkelijk afkomstig is van de Noormannen.
Naarmate Fabel en zijn team vorderen met hun onderzoek, komen er als maar meer feiten, die het daglicht niet kunnen verdragen, aan de oppervlakte. Maar sporen die naar de moordenaar zelf moeten leiden lijken onvindbaar.

Het is bijna niet te geloven dat dit een debuut is, want het geheel straalt zeer veel maturiteit uit. Het verhaal is intelligent opgebouwd waardoor de lezer geïntrigeerd blijft, en dat is nodig, want echt vlot lezen deed het boek niet. Maar deze volwassen, degelijke, bij momenten zelfs trage vertelstijl, zorgt ervoor dat het verhaal goed tot zijn recht komt. Het is zeker geen tussendoortje.

Het hoofdpersonage is een zeer geloofwaardig en sympathiek karakter, die een beetje aan Baantjers De Cock doet denken, al is zijn achtergrond, als gescheiden vader van een dochter, toch wel cliché te noemen. Ook de andere personages zijn geloofwaardig, maar sommigen van hen mochten iets dieper uitgewerkt zijn.

En dan is er nog het perfecte gebruik van de locaties: je voelt de liefde van de auteur voor de stad op bijna elke bladzijde. In dit boek is de locatie zelf ook een personage, en de auteur gaat zelf nog verder door zijn dankbetuiging te beëindigen met de zin: “En natuurlijk, als dit boek een held heeft, is dat niet een persoon maar een stad ... Hamburg!”