Robert Van der Meiren over Bloedband

Omdat haar vorige thriller Naaste Familie mij uitstekend was bevallen (zie mijn recensie), haastte ik mij om ook dit werk van Elsebeth Egholm te lezen. Tijdens het lezen van Bloedband vielen mij al gauw enkele anachronismen op die ik niet goed kon plaatsen t.o.v. wat ik al wist uit Naaste Familie. Na wat opzoekwerk werd mij snel duidelijk wat hier de reden van was: chronologisch komt Bloedband vóór Naaste Familie, maar om een of andere onbegrijpelijke reden werden de Nederlandse vertalingen van beide boeken in omgekeerde volgorde in de handel gebracht. Aanvankelijk stoorde mij dit wel een beetje, maar van zodra ik wist hoe de vork in de steel zat heb ik getracht mijn herinneringen aan Naaste Familie te wissen en heb het boek aldus verder onbevangen kunnen uitlezen.
Het verhaal begint als jounaliste Dicte Svendsen op een zwoele zomernacht in de haven van Arhus getuige is van (alweer) rellen tussen allochtonen en politie. Maar er wordt ook een lijk gevonden: een naakte jonge vrouw ligt dood achter een vuilniscontainer, er werd op haar op een professionele manier een keizersnede uitgevoerd, of zo ziet het er toch uit. Dicte's onderzoek wijst al gauw naar een niets of niemand ontziende mensenhandel die vanuit Oost-Europa georkestreerd wordt maar ten dienste staat van de West-Europese markt, en het is een handel waar veel geld mee gemoeid is. In dit boek leren we ook Dicte's vriendin Anne kennen, een verloskundige van Koreaanse afkomst die hier als baby geadopteerd werd. Haar adoptieouders zijn intussen overleden en Anne gaat op zoek naar haar verleden. Ook die zoektocht zal uitmonden in de ontsluiering van een ontstellend geheim...
Vergeleken met Naaste Familie mist dit boek wat rijpheid en romantechnische finesse. Egholm laat zich af en toe (gelukkig slechts af en toe) te gemakkelijk meeslepen in de polemiek rond integratie en multiculturaliteit, waardoor sommige passages pamfletachtig klinken en die problematiek te sterk op de voorgrond komt. Let wel: Egholm schotelt ons in Bloedband een erg sterk verhaal voor, laat daar geen twijfel over bestaan. De secundaire verhaallijn rond de zoektocht van Dicte's vriendin Anne naar haar afkomst vormt een mooi - zij het soms pijnlijk - contrast met het hoofdverhaal, en het geeft Egholm de kans om de kern van het verhaal (die ik hier natuurlijk niet verklap) ook vanuit een ander standpunt te belichten: ik vond dit heel goed gedaan.
Al met al vond ik dit boek toch minder geslaagd dan Naaste Familie. Maar nu we weten dat Bloedband eigenlijk de voorloper is van Naaste Familie is dat eigenlijk goed nieuws, want dat betekent dat er een positieve evolutie zit in het werk van Elsebeth Egholm en dat doet het beste verhopen voor de toekomst. Van al de 'fouten en tekortkomingen' die ik Bloedband kan aanrekenen heb ik in Naaste Familie niets gezien. Aan wie eraan denkt om een boek van Egholm te lezen zou ik daarom volgende raad willen geven: lees Bloedband ofwel niet ofwel eerst, en pas dan (of alleen maar) Naaste Familie. Wat mij betreft: ik kijk met meer dan gewone belangstelling uit naar haar volgende, want als de trend zich doorzet wordt dat ongetwijfeld een kanjer! Bloedband geef ik score 3, Naaste Familie kreeg van mij al score 4, en de volgende...?