Aardig, maar niet geweldig

Als Sophie een schattig huisje erft op Scribble Gum Island van de tante van haar ex-vriend Thomas, staat ze voor de keuze haar leven radicaal om te gooien.

Het verhaal begint boeiend als de breuk tussen Thomas en Sophie wordt beschreven. Maar dan vervalt het al snel in clichés en worden de karakters wat zeurderig. Uiteraard verhuist Sophie naar het eiland om wat rust te vinden in haar hectische leven en om op zoek te gaan naar de ware Jacob. Ze is knap, slim en sympathiek: het stereotype hoofdpersonage uit een feelgood roman. Niet verrassend valt zij een aantal keer op de verkeerde man. Het gekibbel van de familieleden, vooral de oudere Rose en Enigma, gaat al snel vervelen. Serieuze wendingen in het verhaal zoals de postnatale depressie van nicht Grace passen niet bij de idyllische eilandsfeer en lijken eerder een geforceerde manier om het boek meer diepgang te geven. Het Baby Munro-mysterie is erg voorspelbaar en de onthulling aan het eind van het verhaal daarom niet verrassend.

Maar halverwege het boek trekt dit allemaal bij, zeker wanneer de onzekere en wat dikkere Margie het heft in eigen handen neemt. De personages ontwikkelen zich steeds meer en als lezer krijg je steeds meer een band met de familie. Het wordt steeds boeiender om de onderliggende verhoudingen te begrijpen en te zien hoe Sophie haar plekje binnen de familie vindt.

Samengevat een aardige maar wat standaard feelgood roman die zich niet erg onderscheidt van andere boeken in hetzelfde genre.