Wanneer acht dagen voelen als een heel leven

In Acht dagen staan we met Gemma in een overvolle, stinkende metro, om daar de ontmoeting van haar leven te beleven.
De ontmoeting van Gemma en Boreas in de metro is zo gedetailleerd beschreven dat ik het voor me af zag spelenals een film. Hun aantrekkingskracht is onmiddellijk, maar Gemma, die in de knoop zit met zichzelf, haar huwelijk en haar woonsituatie, probeert het tegen te houden. Het lot heeft echter andere plannen. Wat volgt is een acht dagen durende bubbel waarin de rest van de wereld bijna niet meer lijkt te bestaan.
Boreas is op het eerste gezicht de klassieke charismatische held, maar de auteur heeft hem en Gemma een prachtige gelaagdheid gegeven. Ze dragen allebei littekens uit hun jeugd met zich mee, en juist die kwetsbaarheid zorgt voor een verbinding tussen hen die veel verder gaat dan alleen het fysieke. Hoewel de passie van de pagina's spat (en ja, het is behoorlijk spicy!), is het de emotionele intensiteit die dit verhaal echt draagt.
​
Ik vond het een sterke keuze om het verhaal vanuit beide perspectieven te schrijven, elk met een eigen lettertype. Je leest hun onderlinge worsteling en de manier waarop ze elkaar elk door een eigen bril zien. Wanneer het noodlot aan het einde van die acht dagen toeslaat, komt dat hard aan. Je weet dat er iets aan zit te komen, er is immers een vervolg, maar toch hoop je dat het goed afloopt. Ik gun ze zo ontzettend veel meer dan dit pijnlijke einde.
Dit was een intens, stomend en emotioneel begin van een serie die je naar adem laat happen. Chantal van Gastel bewijst dat acht dagen genoeg zijn om je hart volledig te kunnen verliezen. Ik kan niet wachten om te ontdekken wat de komende acht jaar voor hen in petto hebben.