Goede chemie, leuke setting

4.5 sterren
In Two can play moeten twee rivaliserende game ontwerpstudio’s met elkaar gaan samenwerken om een bijzonder boek tot leven te wekken in een RPG game. Ze gaan met zijn allen op teambuilding uitje naar een chalet in een skigebied, om te kijken of er een mogelijkheid is om samen te werken.

Ondanks dat Two can play maar een dun boek is, heeft dit verhaal wel diepgang. Zo leer je waarom het voor Viola zo belangrijk is dat juist zij degene is die deze game ontwerpt, wat een emotionele lading aan het verhaal geeft. Daarnaast weet Ali Hazelwood als geen ander om spanning tussen personages op te bouwen, en karakters met voelbare chemie te schrijven. Ik heb echt onwijs genoten van de scenes met Viola en Jesse! De gedwongen nabijheid tussen concullega’s die een hekel aan elkaar hebben, maakte het plot interessant. Daarnaast heeft het boek hele leuke dialogen en goede humor.

Bijna het hele boek speelt zich tijdens de retraite af, waardoor het boek een natuurlijk einde krijgt als ze daar weer weg gaan. Het voelde niet abrupt of te snel, alhoewel ik nooit genoeg van Ali Hazelwood kan krijgen en al haar boeken wat mij betreft veel langer mogen zijn.

Ik heb het weer met een grote lach op mijn gezicht gelezen. Doordat het boek vrij dun is had ik hem ook in één avondje uit. En dat is ook precies waarom het boek maar 4,5 ster krijgt en geen 5 sterren: ik wil mééér! Het verhaal is enorm vermakelijk, rond en af, maar het is zó leuk dat ik er graag langer van had genoten. Dikke aanrader dus!!

Tropes in dit boek:

• Rivals to lovers
• Gedwongen nabijheid
• Miscommunicatie
• Workplace romance (soort van)
• He falls first

Ik heb een recensie-exemplaar ontvangen in ruil voor mijn eerlijke mening.