Het leven uitgekleed

Al bij het eerste gedicht van de bundel 'In mijn mand' geeft Lieke Marsman haar lezer een voorzet: als moderne mensen zoeken we vaak naar het mooie en vinden dan iets dat door de massa geproduceerd is, terwijl wij ons daar heel uniek gelukkig in voelen. Je eigenwijze smartphonemelodietje klinkt op elke smartphone, je loopt in polonaise door de winkelstraat naar winkels waar iedereen heen gaat. En zo moeten we haar gedichten ook lezen: als ze schrijft dat ze tot vier uur danst en er glazen breken, is er niets existentieels aan. Er wordt gewoon gedanst.
Marsman lijkt de lezer voor te bereiden op een zachte overgang naar iets waar zij zich heel veel mee bezighoudt: doodgaan en afscheid nemen. En dan ook nog: op welke manier staan we in dit leven. Dat leidt tot een aantal zeer mooie, rake gedichten met tips over hóe te leven (Vaar dit schip nog eens op de klippen), bespiegelingen over spijt, over oneindigheid en over wat je bent voordat je er bent en nadat je er was.
De stuurloosheid van de situatie intrigeert haar: we kunnen het niet bepalen, we gaan er niet over. Als kinderen die net geboren zijn, maar ook: als dieren, de huisdieren van de engelen. Een indrukwekkende bundel die ik nog vaak zal teruglezen!