Méér dan een moderne Copperfield

Persoonlijk vind ik het altijd een beetje lastig als een schrijver aankondigt een moderne versie van een klassieker te schrijven. De intentie en de uitvoering liggen vaak ver uit elkaar en je moet als auteur ook maar net de kwaliteiten hebben je te kunnen meten met de grootsheid van het origineel.
Demon Copperhead is een positieve uitzondering op mijn reserves, maar dat komt dan ook omdat het Kingsolver gelukt is oersterk, op zichzelf staand werk te componeren. Als lezer krijg je snel sympathie voor Demon, die het leven niet mee heeft en daarover vertelt met zodanig jeugdig cynisme, dat je als lezer vooral meer wilt horen. Het verhaal dat zich uiteindelijk ontspint, is dat van een jongen die geen kans heeft, tóch kansen krijgt doordat hij zijn oma vindt en daarmee afdwingt dat iemand de zorg over hem neemt, en dan vervolgens terechtkomt in een wereld die niet de zijne is, en waarin hij tracht te overleven. Door zijn football-talent lijkt dat te lukken, maar als bij een blessuretegenslag de volwassenen om hem heen meer naar het product Demon dan naar de jongen Demon kijken, gaat het alsnog mis. Versterkt dan ook nog door een vriendinnetje dat gewend is zich te verliezen in het overschot aan medicijnen dat ze voor haar noodlijdende vader nodig heeft.
Het intrigerende verhaal leest als een trein, is in het midden een beetje lastig omdat je de hoeveelheid ellende als lezer best even moet verstouwen maar die een realistische weergave lijkt van het Amerikaanse oxycodon-probleem en eindigt verrassend en toch ook weer niet.
Kingsolver zet een fantastisch verhaal neer en raakt daarmee de rauwe kant van de verslavingsproblematiek onder jongeren. Om stil van te worden...