Een pelgrimstocht naar de dichtkunst

Omdat ik nog altijd weiger in boeken te schrijven en nooit plakkertjes bij de hand heb, maak ik foto's van gedichten die ik mooi vind in de hoop later nog te weten uit welke bundel ze komen. Jonas Bruyneel maakte dat me lastig: het ismoeilijk zijn bundel als een verzameling losse gedichten te zien en niet als een geheel, waardoor ik de hele bundel zou moeten fotograferen.
In coplaverzen (strofes van 4 regels, alle bestaand uit 8 lettergrepen) loopt Bruyneel met de Spaanse dichter Lorca naar de top van de Mulhacén. De reis wordt gebruikt om het leven, de dichtkunst en de geschiedenis te beschouwen: Lorca is in 1936 vermoord, een moord die zowel om zijn politieke als om zijn seksuele voorkeur gepleegd zou kunnen zijn. Bruyneel is net als Lorca niet alleen auteur/dichter, maar ook muzikant. Er zijn onderweg dus wat overeenkomsten te onderzoeken.
Tijdens de reis ligt er constant gevaar op de loer, Lorca draagt dan ook een geweer bij zich. Dat gevaar maakt hem de dichter die hij is, in het werk stelt hij misschien wel dichter geworden te zijn doordát hij werd gehaat door monarchisten of doordát zijn seksualiteit niet geaccepteerd werd: 'Zolang je verzen zacht vallen // zijn ze zonder betekenis. // Poëzie groeit op harde steen.' Dat Bruyneel vervolgens besluit dan maar niets over zijn vakantieverzen en duikgedichten te vertellen, geeft het werk een ironische ondertoon.
Mulhacén is een fantastische vertelling, die van de lezer vraagt om zich enigszins te verdiepen in Lorca. Pas dan komen de woorden van Bruyneel echt bij je binnen. Dat wordt versterkt als je daarnaast ook nog zoekt naar youtubebeelden van Bruyneels voorstelling naar aanleiding van zijn bundel. Daarin zoeken poëzie en muziek elkaar nog meer op.