Vastgelopen in de mores

Studenten die lid zijn schermen er maar al te graag mee dat de sociale structuur van hun vereniging voor een buitenstaander niet te begrijpen is en dat het heus niet zo is dat daar andere dingen gebeuren dan in de 'normale' samenleving. 'Uf', de debuutroman van Jojanneke van den Berge zet het beeld van het leven in zo'n vereniging eigenlijk niet iet eens zo zeer op zijn kop, maar het lukt Van den Berge om een aantal behoorlijke kritische kanttekeningen te plaatsen, zonder het verenigingsleven te verketteren en neer te zetten als een karikatuur.
Daar heeft Van den Berge een aantal verhaallijnen nodig die soms te denken geven, soms verwerpelijk zijn, maar soms vanuit de mores die heersen binnen de verenigingen ook wel weer te begrijpen zijn. Van den Berge gebruikt veel woorden: het boek bevat veel inhoudelijke discussies over het al dan niet toelaten van 'nieuwe sociale klimmers', de positie van de vrouw, de rol van de familie en het al dan niet vinden van een partner die niet alleen bezig is met scoren, maar ook inhoudelijk iets brengt. Tegelijkertijd is het pijnlijk en tekenend hoe er aangekeken wordt tegen homoseksualiteit, al geeft Van den Berge aan het eind wel een relativering: niet altijd winnen traditionele waarden het van de wat modernere kijk op het leven.
De vraag is, ook in Van den Berges boek, waar je goed aan doet als je als vrouw aangerand wordt. Vanuit de corpora lijkt de doofpot nog steeds een optie. Wat dat betreft eindigt dit boek niet op alle fronten zoals je hoopt dat het voor de hoofdpersonen eindigt. Mores en het behouden de goede naam overheersen, en dat is eigenlijk een heel nare conclusie.
Het boek leest vlot en de vele gesprekken zijn helder opgeschreven. Het boek leest dan ook als een trein!