Geraffineerd goed

Pas achteraf, na het lezen van het boek, besefte ik dat Alex Schulman ons in 'De Zeventiende' al vanaf het eerste moment meenam in een logisch verhaal. Bij het opruimen van de spullen van zijn vader, op het moment dat hij door problemen thuiszit op school, herinnert hij zich ineens het nummer van het huisje waar ze in de zomer altijd verbleven. Dat lijkt zo'n gegeven dat een schrijver nodig heeft om een verhaal in gang te trekken, maar aan het eind van het verhaal komt zelf het herinneren van dat nummer nog terug. Bijna onopgemerkt, tussen de flarden andere herinneringen die Vidar, de hoofdpersoon van dit boek met ons deelt.

De compositie van De Zeventiende is meesterlijk: Vidar, docent op een school, zit thuis door een heftig incident, dat hij zich niet zo goed meer herinnert in eerste instantie. De telefoontjes die hij pleegt met zijn zomerhuisje, dat eeuwig op de datum 17 juni 1986 blijft steken, blijken gedurende het verhaal van wezenlijk belang om de oorzaak van het incident te begrijpen. De afstand die Vidar creëert tussen de Vidar-toen en de Vidar-nu, door het steeds over 'de jongen' te hebben, moet hem helpen het trauma te verwerken. Door de vertelwijze blijf je als lezer doorgaan: het is lang onduidelijk waar het mis ging, niet in de minste plaats omdat ook Vidar lang op het verkeerde spoor zit.

Spoilerloos moet het blijven, dus hier laat ik het bij. De Zeventiende hield mij vast van begin tot het eind. Ik gun iedereen die ervaring!