Een dagboek als harnas tegen angst en verdriet

In het genre 'herdenkingsliteratuur' neemt 'Wolf' van Lara Taveirne een bijzondere positie in. Niet in de minste plaats komt dat doordat Taveirne passages gebruikt uit het dagboek dat haar toen 18-jarige broer bijhield van zijn laatste reis, naar het noordelijkste noorden van Zweden. Aldaar heeft hij zich bewust laten overmannen door de kou en is hij overleden.

Daarnaast herdenkt Taveirne nog wel meer, en dat maakt het boek extra lezenswaardig. Haar schrijverschap bijvoorbeeld, dat is ingegeven door ten eerste het inwilligen van een wens van Wolf voor zichzelf, maar ook door het opschrijven van reizen, een traditie in de familie, waar dus ook Wolfs dagboek in past.

Of haar eigen mythomane karaktertrekjes, die leiden tot ontboezemingen over al dag niet echt gebeurde herinneringen. Het is om die reden dat ik niet goed snap dat het boek op Hebban bij de non-fictie is ingedeeld. Taveirne geeft nota bene aan geen amateur te zijn in het verzinnen van verhalen die feitelijk lijken.

Wolf is een persoonlijke zoektocht naar wat een mens aan het leven bindt, naar het verwerken van onnoemelijk verdriet waar geen woorden voor kunnen zijn, maar waarvoor Taveirne wel getracht heeft de woorden te vinden. Dichtbij, in heldere, rake zinnen. Een aanrader!