Bloedhond

Het vorige boek van Krovatin, dat ook binnen de Horrorlandserie hoort, heb ik ook gelezen. Dat vond ik tot nu toe een van de mindere boeken, vooral omdat het wat lang duurde voor er echt spanning in kwam en het erg sci-fi aandeed. Bloedhond startte ook traag op, men vindt een achtergelaten hond, vastgebonden en met een blinddoek voor. Vooral zielig voor de hond eigenlijk, je krijgt medelijden met het beest. Hij gaat mee naar huis en dan beginnen er langzaamaan steeds meer gekke dingen te gebeuren. Deze gekke dingen worden steeds gekker en nemen toe in proportie.

Je beleeft het verhaal vanuit het perspectief van Amy, en maakt hierdoor van dichtbij mee wat Rover allemaal doet. Het verhaal blijft hierdoor wel wat eenzijdig, ik had bijvoorbeeld ook graag wat meer vanuit Katie meebeleefd. De plot is wat traag in opbouw en duurt even voor er wat spanning in komt, terwijl de ontknoping juist als een speer gaat. De schrijfstijl is vlot, eenvoudig en de korte hoofdstukken zorgen ervoor dat het lekker leest. Maar van mij mag de opbouw van de plot/spanning wel iets eerder starten en niet van niks naar alles in korte tijd.

Een leuk boek om te lezen, maar geen wauw en nagelbijtende spanning vanaf het begin.

3 sterren voor Bloedhond.

Amanda