Het laatste huis

Dat Ted Bannerman niet helemaal in orde is, wordt de lezer al vanaf het eerste hoofdstuk duidelijk. Hij is eenzaam, zorgt niet goed voor zichzelf en drinkt vooral veel. Af en toe komt zijn dochter Lauren bij hem op bezoek, maar verder is hij alleen met Olivia.

Het verhaal wordt vanuit verschillende perspectieven verteld, waaronder vanuit de gelovige en Bijbellezende Olivia (jawel, de kat). Ward probeert de lezer op het verkeerde been te zetten door gebruik te maken van onbetrouwbare vertellers, maar slaagt daar niet in. Vanaf het moment dat Olivia aan het woord komt, weet je eigenlijk al wel hoe het in elkaar moet zitten. De vertelwijze creëert een afstand tussen de lezer en het verhaal en dat is heel jammer. Er is geen enkel moment dat je het verhaal ingezogen wordt en vastgeplakt zit aan de pagina’s. Je staat aan de zijlijn en kijkt toe.

Lange tijd gaat het verhaal nergens heen, het kabbelt voort en door het trage tempo nodigt het ook niet uit om verder te lezen. Ik mis hetgeen wat als quote op de cover staat: ‘[…] om je met elke zin meer de stuipen op het lijf te jagen.’ Er is geen enkele spanning, nergens zit je op het puntje van je stoel, nergens wil je de bladzijden sneller omslaan dan dat je ze kunt lezen. Richting het einde wordt het beter; het verhaal krijgt meer vorm en het wordt ook samenhangender, maar dan is het eigenlijk al te laat. De clou is je dan al duidelijk en de auteur zet de laatste puntjes op de i, maar heel bevredigend is het einde niet.

Overigens heeft Ward absoluut haar huiswerk gedaan over hetgeen zij in deze thriller heeft verwerkt, maar wat de uitwerking betreft heeft ze voor mij de verwachtingen (misschien waren de mijne te hoog) niet waar kunnen maken.

2,5 ster voor Het laatste huis

Miriam