Verdwaalde ziel

Huize Pauwels kent meer ongeluk dan hun lief is. Na de dood van vader Pauwels en het noodlottige ongeval van zoon Pauwels, is Krista niet meer zichzelf geweest. Ze heeft last van psychoses en denkt haar zoon overal te zien. Als vriendin Karin een oogje in het zeil houdt, slaat opnieuw het noodlot toe. De werkster doet een gruwelijke vondst in Huize Pauwels. Aan Rani Diaz de taak om de zaak op te lossen. Een zaak komt echter zelden alleen. Als huisarts Loes Luzac plotseling spoorloos verdwijnt, is iedereen in rep en roer. Wat is er gebeurd?

Wie de boeken van Sterre Carron kent, weet dat zij een ster is in lijntjes uitzetten. Verhaallijnen lopen langs elkaar heen en worden uiteindelijk samengebracht. De spanning wordt flink opgevoerd. Hoe zit het toch in elkaar? Want niets is wat het lijkt, dat is na 17 boeken inmiddels wel duidelijk.

De schrijfstijl van Sterre Carron is erg fijn. Het zijn korte hoofdstukken waarbij de perspectieven worden afgewisseld. Carron schrijft heel filmisch en laat lugubere details niet achterwege, al is dat in Verdwaalde ziel wel minder dan in eerdere boeken. Alle boeken zijn afzonderlijk goed te lezen. Maar zoals zo vaak in een serie loopt er een rode draad door alle boeken. Details over het privéleven van Rani en flashbacks naar gebeurtenissen uit andere delen komen wel voor, maar hebben zeker niet de overhand.

In Verdwaalde ziel wordt er een nieuw lid toegevoegd aan het team van Rani. En ik ben wel nieuwsgierig geworden naar dit nieuwe personage. De rest voelt al zo vertrouwd dat een beetje vers bloed (what’s in a name) ten goede kan komen aan de sfeer van het boek.

Spanning: 4
Plot: 4
Leesplezier: 4,5
Schrijfstijl: 4
Originaliteit: 4
Psychologie: 4

Ik geef Verdwaalde ziel 4 sterren.

Leontine