Duisternis

Krovatin begint met een introductie van de hoofdpersonen van het boek, Alec en Hannah en hun klasgenoten Derek en Schaakmat. Alec en Derek zijn bepaald geen vrienden. Derek moet niks van Alec hebben omdat hij nog niet zolang op het eiland woont en dus geen ‘eilander’ is. Daarmee treitert hij Alec en haalt rotgeintjes uit. Aan het eind van het eerste hoofdstuk valt de eerste duisternis in. Een goeie start voor de rest van het boek, het houdt de verwachtingen hoog. Na deze eerste duisternis en de uitspraak van de oma van Hannah gaan Alec en Hannah op onderzoek uit naar het ontstaan van de duisternis en wie (of wat) er rondscharrelt in de ondoordringbare duisternis. Maar of dit wel zo’n goed idee is…

Krovatin legt de lat gelijk hoog door in het eerste hoofdstuk de eerste duisternis al te introduceren. Over het algemeen lukt het hem vrij goed om de spanning in het boek te bewaren. Maar halverwege zakt het toch even in. Ze komen geen stap verder met het onderzoek en de volwassenen proberen rationele verklaringen te verzinnen voor de gebeurtenissen. Maar even later pakt de spanning je weer bij je lurven en zoekt nog een hogere versnelling. Richting het einde volgen zoveel verschillende ontwikkelingen elkaar op dat het voelt alsof je op de hogesnelheidstrein gestapt bent en je bijna geen tijd krijgt om adem te halen. De ontknoping is niet echt een grote verrassing maar wel een duidelijk einde. Een moment om weer even adem te halen.

Een vlotte schrijfstijl, erg toegankelijk geschreven met redelijk korte hoofdstukken zorgen ervoor dat je door blijft lezen. Maar wees gewaarschuwd, op sommige momenten is het boek redelijk goor te noemen (ik kan hier niet verder over uitweiden zonder te veel te verklappen), dus niet geschikt als je een zwakke maag hebt. Daarbij gaat het verhaal behoorlijk de sci-fi kant op, dit moet je ook liggen.

Duisternis was een spannend boek en krijgt van mij 4 sterren.

Amanda