Het bloggersyndroom

Reisboeken zijn fijn om te lezen omdat ze je inspireren naar plekken te gaan waar je nog niet eerder bent geweest én omdat ze je je herinneren aan je eigen reizen. Dit boek, dat een reis beschrijft van Japan tot aan Georgië was voor mij in beide opzichten een feestje.

Dat wil nog niet zeggen dat dit ook een goed geschreven boek is. Het lijdt flink onder het "blogger syndroom": eindeloos doorpraten over de eigen ervaring zonder aan de lezer te denken. Is die ook zo geboeid door de vermoeidheid van de schrijver, of door de nukken van zijn medereiziger? Wat mij betreft had de eindredactie een heel stuk strenger gemogen. Dat had het boek compacter gemaakt en er meer tempo in gehouden.

In een poging om een overkoepelend thema mee te geven aan zijn reis probeert de schrijver speciaal aandacht te schenken aan de relatie tussen vrijheid en geluk in de landen waar hij doorheen reist. Tot een zwaarwegende conclusie leidt dit echter niet, het blijft bij wat mijmeringen gebaseerd op losse gesprekken die de schrijver voert met personen die hij vaak bij toeval treft.

Sterker is de schrijver wanneer hij als psycholoog het gedrag van de mensen die hij ontmoet probeert te verklaren. En nog sterker als hij vol zelfspot zijn eigen blunders en lastige situaties beschrijft. De scene waarin hij op het nippertje een trein haalt op een groot Chinees station is hilarisch. Er hadden wat meer van dit soort luchtige en relativerende scenes in het boek mogen zitten!