Advertentie

De cover is heel sprekend. Zicht op de Herengracht en dan die boom in de vorm van een hoofd. Een boom waarvan langzaam bladeren verdwijnen, die zo de voorstelling geven van een hoofd dat steeds meer kwijtraakt.

Veertig jaar geleden ontmoette Dorine in Griekenland Julia en Lily. Dorine moest er nodig even tussenuit en schreef zich impulsief in voor een schildercursus. De ontmoeting aldaar met Julia en Lily is alsof het zo had moeten wezen. Drie totaal verschillende vrouwen maar vanaf dat moment vriendinnen voor het leven.

‘De eerste avond in Griekenland gebeurde er iets wat het best als magisch omschreven kan worden. We zaten aan de houten tafel in de keuken en vertelden elkaar over ons leven, alsof het de meest logische en natuurlijke zaak van de wereld was.‘

Veertig jaar later staat Dorine voor het huis op de Herengracht in Leiden. Al meer dan een jaar was Dorine op zoek en nu wist ze het zeker, dit huis moest het worden. Een huis waar ze met zijn drieën konden wonen. Een huis dat verdeeld kon worden in meerdere appartementen zodat ze zelfstandig maar toch samen in een huis konden wonen. Ze konden voor elkaar zorgen en mocht dat niet meer lukken, dan konden ze zorg regelen.

Dames op de Herengracht bestaat uit twee delen. Het eerste deel wordt vertelt door Dorine, in de eerste persoon. Zij is de eerste verteller en in het tweede deel wordt ze opgevolgd door Dolf. In het huis was nog ruimte om een extra appartement te realiseren en deze te verhuren. Dolf, een karakteristieke man, is de huurder, maar wordt al snel ook een goede vriend. Margareth heeft een beeldende schrijfstijl en de personages worden duidelijk beschreven. De personages krijgen ieder hun specifieke eigenschappen mee wat het voor de lezer makkelijk maakt een beeld te vormen. Mede doordat Dorine en Dolf de vertellers zijn worden hun karakters veel dieper uitgewerkt dan die van Lily en Julia. Het minst contact krijg je als lezer met Lily en als ik het boek heb dichtgeslagen is dit personage mij het minst bijgebleven.

‘Dit zou ons laatste huis worden. Een ding was zeker. We gingen hier verticaal in en er pas horizontaal weer uit.‘

Drie vrouwen die zijn begonnen aan de laatste rit van hun leven. Gezamenlijk en vastberaden altijd voor elkaar te blijven zorgen. Dorine kijkt terug op haar leven en dat het niet altijd fijn is geweest is duidelijk. Maar ook zit zij nog steeds met een schuldgevoel. Dorine is een nogal nuchtere vrouw en een vrouw die nogal bazig is. Maar niet alleen Dorine heeft minder leuke dingen in haar verleden, ook in Dolf zijn leven is het drama niet voorbij gegaan. En dan is er die verandering in Julia en blijkt dat ze aan het dementeren is. Dit is heel scherp neergezet en voor een ieder die een familielid heeft of heeft gehad geeft dit veel herkenbaarheid. Op het laatst is er vooral sprake van onmacht bij de anderen, want zoals iedereen in eerste instantie had gedacht en verwacht, blijkt een onmogelijke taak te zijn. En ook sommige schuldgevoelens blijken onmogelijk weg te drukken. Soms zijn ze even weg, maar er blijven momenten waarop ze weer naar boven komen…

Dames op de Herengracht is een roman die de lezer vanaf het begin meesleept. Margarath Hillebrandt heeft een hele aangename schrijfstijl en de woorden en zinnen die gebruikt worden zijn passend bij het verhaal. Doorspekt met veel emotie maar er is af en toe ook ruimte voor wat humor, waardoor het allemaal net iets minder zwaar aanvoelt. Door het verhaal eerst vanuit Dorine te vertellen en daarna vanuit Dolf zijn perspectief, zien we duidelijk dat een ieder anders omgaat met bepaalde dingen. Maar ondanks die verschillen is er toch een hechte vriendschap mogelijk. Een vriendschap die altijd blijft, wat er ook gebeurt.

Dames op de Herengracht is een bijzondere roman die een mooie betekenis aan vriendschap geeft.

Reacties op: Een bijzondere roman

29
Dames op de Herengracht - Margareth Hillebrandt
Jouw boekenplank Jouw waardering
Jouw recensie   Schrijf een recensie
? Onze partners
E-book prijsvergelijker