Lezersrecensie
Een haas in huis geeft rust en ritme in een haastige leven. Het perfecte boek om te onthaasten!
De haas is een treffend symbool voor de vergankelijkheid van het leven en zijn kortstondige glorie, maar ook voor onze afhankelijkheid van de natuur en onze terloopse vernietiging ervan.‘
Als politiek adviseur werkte Chloe Dalton aan internationale crises die gingen over mensen en ze dacht zelden na over dieren. Ze bracht haar tijd door in kantoorgebouwen, in vergaderkamers en op luchthavens. Het werd haar tweede natuur om zelfs in het weekend en tijdens vakanties door te werken. Totdat de coronapandemie haar naar haar huis op het platteland dreef en haar daar vasthield. En tijdens een wandeling de pulsterling ontmoette. Een jonge haas dat op een strook gras midden in het pad zat. Wetende dat je de natuur beter op zijn beloop kon laten, liet ze hem liggen waar ze hem had gevonden. Maar toen ze vier uur later terugkeerde zat de haas nog precies zo als ze hem had achtergelaten. Puur uit instinct en niet overtuigd of dit het beste was, nam ze de pulsterling mee naar huis, met het idee deze – als het donker was – weer terug te brengen. Een voormalig jachtopziener raadde haar dit af, omdat ondanks alle voorzorgsmaatregelen die ze getroffen had, het dier naar mensen rook. Dus begon ze aan de dappere strijd dit jonge haasje in leven te houden en groot te brengen.
Een haas in huis is een boek dat prachtig is vormgegeven. Een gebonden versie, met de titel in gouden letters gedrukt, sprayed edges en een leeslint. In het boek zelf vinden we mooie, bijpassende illustraties. Een boek dat in de boekhandel niet voorbij gelopen kan worden. De inhoud bestaat uit een proloog, deel een en twee, een nawoord, een selecte biografie en een woord van dank.
Weleens van een pulsterling gehoord? Een pulsterling is een jonge haas.
Zodra Dalton gaat vertellen over de ontmoeting met de pulsterling wordt de lezer als het ware het verhaal ingezogen. Eerst vanwege de nieuwsgierigheid hoe ze erin zal slagen dit beestje in leven te houden. Daarna is het prachtig om te lezen wat ze allemaal meemaakt met deze haas, en het is vooral bijzonder dat ze erin slaagt niet in te grijpen in de natuur van dit dier. Ze geeft het dier alle mogelijkheden haar eigen weg te zoeken en het is dan ook buitengewoon om te zien dat de haas haar eigen keuzes maakt, maar hierbij toch het gezelschap van de mens opzoekt. Hoe groter de vrijheid die ze de haas gaf, hoe meer vertrouwen ze ervoor terugkreeg.
‘Zolang ik haar ken heeft het me moeite gekost haar niet te vermenselijken. Ik heb haar geen naam gegeven, behandel haar niet als een huisdier en raak haar zelden aan. Zij bepaalt de voorwaarden van onze relatie.’
Als Dalton vertelt over haar leven, hoe hectisch het eerder was, en dat ze nu gedwongen door de coronapandemie langzaam tot rust komt, voel je als lezer ook een bepaalde rust over je heen komen. En dat voor Dalton de haas hier een belangrijke rol inspeelt is overduidelijk, iets wat ze van zichzelf nooit had verwacht. Ze had ook niets met dieren, althans ze had er geen tijd voor om er überhaupt over na te denken.
‘Hazen zijn al eeuwenlang hetzelfde, terwijl wij het landschap om ze heen onherkenbaar hebben veranderd. En toch houden ze stand. In die zin staat de haas symbool voor de natuur die er nog is, en voor de oneindige schoonheid en het wonder die met het blote oog te zien zijn en erop wachten te worden ontdekt. Als we de natuur willen beschermen, dan is de nederige haas een goed begin.’
Een haas in huis is een soort van levensles, waarin de natuur een grote rol speelt. Bij Dalton is het gewoon op haar pad gekomen en ze heeft zich laten leiden door haar intuïtie. Dankzij haar leert de lezer veel over de haas en over het omgaan met een wild dier. Maar ook leren we hoe belangrijk de natuur is en dat we ervoor moeten waken dat we die met zijn allen niet moeten vernietigen. Dat we hier zuinig op moeten zijn. En dat de natuur ervoor kan zorgen dat er stilte en stabiliteit is, momenten van rust en ontspanning. Dus laten we dit vooral met heel ons hart blijven beschermen…
Een haas in huis geeft rust en ritme in een haastige leven. Het perfecte boek om te onthaasten!
Als politiek adviseur werkte Chloe Dalton aan internationale crises die gingen over mensen en ze dacht zelden na over dieren. Ze bracht haar tijd door in kantoorgebouwen, in vergaderkamers en op luchthavens. Het werd haar tweede natuur om zelfs in het weekend en tijdens vakanties door te werken. Totdat de coronapandemie haar naar haar huis op het platteland dreef en haar daar vasthield. En tijdens een wandeling de pulsterling ontmoette. Een jonge haas dat op een strook gras midden in het pad zat. Wetende dat je de natuur beter op zijn beloop kon laten, liet ze hem liggen waar ze hem had gevonden. Maar toen ze vier uur later terugkeerde zat de haas nog precies zo als ze hem had achtergelaten. Puur uit instinct en niet overtuigd of dit het beste was, nam ze de pulsterling mee naar huis, met het idee deze – als het donker was – weer terug te brengen. Een voormalig jachtopziener raadde haar dit af, omdat ondanks alle voorzorgsmaatregelen die ze getroffen had, het dier naar mensen rook. Dus begon ze aan de dappere strijd dit jonge haasje in leven te houden en groot te brengen.
Een haas in huis is een boek dat prachtig is vormgegeven. Een gebonden versie, met de titel in gouden letters gedrukt, sprayed edges en een leeslint. In het boek zelf vinden we mooie, bijpassende illustraties. Een boek dat in de boekhandel niet voorbij gelopen kan worden. De inhoud bestaat uit een proloog, deel een en twee, een nawoord, een selecte biografie en een woord van dank.
Weleens van een pulsterling gehoord? Een pulsterling is een jonge haas.
Zodra Dalton gaat vertellen over de ontmoeting met de pulsterling wordt de lezer als het ware het verhaal ingezogen. Eerst vanwege de nieuwsgierigheid hoe ze erin zal slagen dit beestje in leven te houden. Daarna is het prachtig om te lezen wat ze allemaal meemaakt met deze haas, en het is vooral bijzonder dat ze erin slaagt niet in te grijpen in de natuur van dit dier. Ze geeft het dier alle mogelijkheden haar eigen weg te zoeken en het is dan ook buitengewoon om te zien dat de haas haar eigen keuzes maakt, maar hierbij toch het gezelschap van de mens opzoekt. Hoe groter de vrijheid die ze de haas gaf, hoe meer vertrouwen ze ervoor terugkreeg.
‘Zolang ik haar ken heeft het me moeite gekost haar niet te vermenselijken. Ik heb haar geen naam gegeven, behandel haar niet als een huisdier en raak haar zelden aan. Zij bepaalt de voorwaarden van onze relatie.’
Als Dalton vertelt over haar leven, hoe hectisch het eerder was, en dat ze nu gedwongen door de coronapandemie langzaam tot rust komt, voel je als lezer ook een bepaalde rust over je heen komen. En dat voor Dalton de haas hier een belangrijke rol inspeelt is overduidelijk, iets wat ze van zichzelf nooit had verwacht. Ze had ook niets met dieren, althans ze had er geen tijd voor om er überhaupt over na te denken.
‘Hazen zijn al eeuwenlang hetzelfde, terwijl wij het landschap om ze heen onherkenbaar hebben veranderd. En toch houden ze stand. In die zin staat de haas symbool voor de natuur die er nog is, en voor de oneindige schoonheid en het wonder die met het blote oog te zien zijn en erop wachten te worden ontdekt. Als we de natuur willen beschermen, dan is de nederige haas een goed begin.’
Een haas in huis is een soort van levensles, waarin de natuur een grote rol speelt. Bij Dalton is het gewoon op haar pad gekomen en ze heeft zich laten leiden door haar intuïtie. Dankzij haar leert de lezer veel over de haas en over het omgaan met een wild dier. Maar ook leren we hoe belangrijk de natuur is en dat we ervoor moeten waken dat we die met zijn allen niet moeten vernietigen. Dat we hier zuinig op moeten zijn. En dat de natuur ervoor kan zorgen dat er stilte en stabiliteit is, momenten van rust en ontspanning. Dus laten we dit vooral met heel ons hart blijven beschermen…
Een haas in huis geeft rust en ritme in een haastige leven. Het perfecte boek om te onthaasten!
1
Reageer op deze recensie
