Met Post mortem maakt Frank van de Goot duidelijk dat zijn werk verder reikt dan de snijtafel: het draait om feiten, waarheid en gerechtigheid.

Dr. Frank van de Goot is Nederlands bekendste (forensisch) patholoog en was en is betrokken bij vele onderzoeken naar doodsoorzaken en vermissingen. Hij is zeer bevlogen en heeft een bijzonder gevoel voor humor wat zorgt voor hoge kijk- en luistercijfers. Hij werd landelijk bekend door het tv-programma Doden liegen niet.

Van de Goot is niet iemand die snel opgeeft en als hij betrokken wordt bij een onderzoek gaat hij net zolang door totdat hij de waarheid heeft weten te achterhalen. Hij heeft aan honderden cases gewerkt en in Post mortem vertelt hij over enkele opzienbare en geruchtmakende zaken. Drie weken lang heeft hij met Marja West in zijn woonkamer gezeten en al die weken heeft hij verhalen verteld. Marja West, ghostwriter en groot producent van boeken, heeft daarvan een manuscript gemaakt en het boek was al snel een bestseller.

Het voorwoord in Post mortem is van strafrechtadvocaat Sébas Diekstra, die al meer dan tien jaar geregeld met Frank van de Goot samenwerkt. Diekstra heeft gezien hoeveel verschil het werk van Frank van de Goot kan uitmaken in de zoektocht naar waarheid en gerechtigheid.

‘Hij is iemand die vragen blijft stellen, die de feiten opnieuw durft te onderzoeken en die niet buigt voor gemakzuchtige conclusies.’

In de proloog vertelt Frank waarom hij voor dit beroep heeft gekozen, op een moment dat hij in de derde klas van de LTS zat, de opleiding elektrotechniek. Een opschepperige klasgenoot had zijn oom, die een uitvaartonderneming bezat, geholpen met lijken wassen. Dit was goed gegaan totdat er een man werd binnengebracht die door een trein was aangereden. De klasgenoot was over zijn nek gegaan, maar Frank dacht meteen: wat leuk. Ondanks dat het woord hier niet op zijn plaats was, was de interesse van Frank gewekt en wist hij dat hij patholoog wilde worden.

Van de Goot start telkens het vertellen van een aantal spraakmakende zaken met uit te leggen hoe een patholoog werkt. Pathologie voor leken I en ga zo maar door. Hij laat hier niets weg, onverbloemd is te lezen hoe bijvoorbeeld de Y-snede wordt gemaakt, hoe de schedel gelicht wordt etc. Alleen dit al maakt dit boek voor de liefhebber interessant. Van de Goot vertelt met veel humor over zijn opleiding, maar ook veel over zichzelf. Fragmenten uit zijn jeugd en andere dingen die hij zoal heeft meegemaakt. En dan zijn er die opzienbarende zaken die veel van zijn werkwijze laten zien en waaruit op te maken valt dat hij een echte doorzetter is. Dat hij niet zal rusten voordat de waarheid boven water is gehaald. Voor Van de Goot is het belangrijk om de nabestaanden rust te geven. Soms gaat het er niet eens om waaraan iemand dood is gegaan, want uiteindelijk gaat iedereen dood aan een hartstilstand zoals Van de Goot in een interview verteld. Maar blijkt uit de sectie dat er een onderliggend lijden is geweest en dit blijkt dan bijvoorbeeld een erfelijke ziekte te zijn, dan is dit wel belangrijk, vooral voor de familie van deze persoon. Post mortem biedt een helder en informatief beeld van de wereld van de (forensische) pathologie, maar laat ook zien wat daarachter schuilgaat: een leven dat abrupt eindigde en nabestaanden die op zoek zijn naar antwoorden.

Met Post mortem maakt Frank van de Goot duidelijk dat zijn werk verder reikt dan de snijtafel: het draait om feiten, waarheid en gerechtigheid.

Deze recensie is eerder verschenen op Vrouwenthrillers.nl