Liefde als vlucht

“De enige echte liefde is de onmogelijke liefde” schreef Goethe. Ik begin het stilaan, door de recent gelezen romans zoals Malina, Nietzsches tranen, voor waarheid te nemen. Laat het geloof in deze stelling nog maar eens toenemen gedurende het lezen van de roman ‘Godin, held’ van Peek. Maar gelukkig weet ik uit ervaring dat elke stelling haar uitzonderingen kent. Er is al veel geschreven en gediscussieerd over Peek’s roman “Godin, held”en dit niet in het minst omwille van de vele, explectiete, niets aan de verbeelding overlatende seksscènes. Ze zijn er, je kan er als lezer niet om heen, maar deze roman is meer dan, voor sommige, een teveel aan seks!

De roman begint met een overlijden, een overlijden in het jaar 2039, het jaar waarin het hoofdpersonage, naar mijn persoonlijke telling , zo’n 80 jaar is, en beschrijft dan terug haar leven, haar liefdesleven en voornamelijk haar buitenechtelijke relatie met een man die ze leerde kennen als tiener op de middelbare school. Door op deze manier te schrijven houdt de schrijver de lezer bij zich, naast de verwarring die deze schrijftechniek, zeker in de eerste hoofdstukken oproept, maakt het ook nieuwsgierig naar wat komen gaat.
De schrijver geeft je met mondjesmaat een inkijk in de relatie tussen deze twee mensen, een hoofdzakelijk vleselijk geconsumeerde liefde. Maar ook een liefdesrelatie tussen twee mensen die elk op hun manier zich niet geslaagd voelen in het leven, het ontbreekt hun aan iets essentieels, maar wat dat is laten ze tussen hun beiden onbenoemd. Al lezend besef je ook dat er geen gelijkheid, evenwicht, harmonie is tussen de partners, het is het vleselijk genot dat hen aan elkaar blijft binden. Beiden zijn voor elkaar een instrument, een middel om te vluchten uit hun eigen onbevredigde bestaan.

Mocht u me, na lezing van deze roman, hierin tegenspreken, dan sta ik daarvoor open, want meer nog dan eender ander gelezen boek, ga je deze roman persoonlijk invullen en dat is naar mijn mening de grote sterkte van deze roman. Ieder van ons zal zich in een liefdesrelatie hopelijk ooit een godin of een held mogen voelen, op de manier waarop hij of zij dat wil invullen! Een pracht van een titel besef ik na lezing van de roman.