Lezersrecensie
Meeleven ging vanzelf tijdens het lezen
Historicus Alex Bakker (1986) debuteerde met ‘Mijn valse verleden’ in 2014, dit boek kwam in de Regenboog Top 100, en gaat over de periode dat hij als meisje zich al meer een jongen voelde.
De gelezen editie is van 2014, uitgeven door Nieuw Amsterdam, met op de cover een jeugdfoto van Alex. Het boek heeft 176 pagina’s die zijn opgedeeld in 12 hoofdstukken, waarvan 10 hoofdstukken verdeeld zijn in jaartallen die oplopen en afgewisseld worden met het heden.
“Ik laat de inhoud langzaam en voorzichtig door mijn handen gaan om mijn ogen niet te branden aan wat ik niet wil zien. Maar het is overal.”
2013, Amsterdam, Alex Bakker begint zijn verhaal bij een speciale gelegenheid op zijn werk, maar hij voelt zich niet prettig als er over het verleden wordt gesproken. Vijftien jaar na zijn operatie van vrouw naar man, Dag 0 noemt hij dat, gaat hij verhuizen, samen met een zijn vriend, en zien zeven dozen vol gepakt met zijn verleden weer het licht. Hij pakt elke doos een voor een uit om op die manier over zijn jeugd, een leven als meisje en later vrouw, te praten vanaf 1974 tot en met 1991. Dit met alle perikelen, lichamelijke veranderingen en wat hij wel wou en niet mocht toen. Daarna put hij uit zijn eigen herinneringen en een dagboek tot de dag van de operatie.
“Pas nu ik mijn plek in de wereld gevonden heb, kan ik vertellen hoe ik me echt voelde.”
Alex Bakker vertelt open en eerlijk zijn gedachten en gevoelens tijdens zijn jeugd, de verwarring en het willen zijn als een jongen. Bakker komt uit een kerkelijk, protestants, gezin en is Chistelijk opgevoed dat het ook niet makkelijker maakt voor hem, zoals het moeten dragen van een rok in plaats van een broek op zondag. Bakker vertelt ook goed de uitdrukkingen, reacties en emoties van zijn directe omgeving. Ook houdt hij het verhaal luchtig, vervalt niet in verwijten of kritiek, maar laat het oordelen aan de lezer. Hij vertelt mooie herinneringen, maar schuwt niet om ook minder mooie te vertellen.
Door de opbouw die Bakker hanteert, korte paragrafen en niet al te moeilijke woorden, las het boek prettig en vlot. Er kon goed mee worden gegaan met de gedachte gangen van Bakker en op geen moment werd het te langdradig. Meeleven met hem ging vanzelf tijdens het lezen.
De gelezen editie is van 2014, uitgeven door Nieuw Amsterdam, met op de cover een jeugdfoto van Alex. Het boek heeft 176 pagina’s die zijn opgedeeld in 12 hoofdstukken, waarvan 10 hoofdstukken verdeeld zijn in jaartallen die oplopen en afgewisseld worden met het heden.
“Ik laat de inhoud langzaam en voorzichtig door mijn handen gaan om mijn ogen niet te branden aan wat ik niet wil zien. Maar het is overal.”
2013, Amsterdam, Alex Bakker begint zijn verhaal bij een speciale gelegenheid op zijn werk, maar hij voelt zich niet prettig als er over het verleden wordt gesproken. Vijftien jaar na zijn operatie van vrouw naar man, Dag 0 noemt hij dat, gaat hij verhuizen, samen met een zijn vriend, en zien zeven dozen vol gepakt met zijn verleden weer het licht. Hij pakt elke doos een voor een uit om op die manier over zijn jeugd, een leven als meisje en later vrouw, te praten vanaf 1974 tot en met 1991. Dit met alle perikelen, lichamelijke veranderingen en wat hij wel wou en niet mocht toen. Daarna put hij uit zijn eigen herinneringen en een dagboek tot de dag van de operatie.
“Pas nu ik mijn plek in de wereld gevonden heb, kan ik vertellen hoe ik me echt voelde.”
Alex Bakker vertelt open en eerlijk zijn gedachten en gevoelens tijdens zijn jeugd, de verwarring en het willen zijn als een jongen. Bakker komt uit een kerkelijk, protestants, gezin en is Chistelijk opgevoed dat het ook niet makkelijker maakt voor hem, zoals het moeten dragen van een rok in plaats van een broek op zondag. Bakker vertelt ook goed de uitdrukkingen, reacties en emoties van zijn directe omgeving. Ook houdt hij het verhaal luchtig, vervalt niet in verwijten of kritiek, maar laat het oordelen aan de lezer. Hij vertelt mooie herinneringen, maar schuwt niet om ook minder mooie te vertellen.
Door de opbouw die Bakker hanteert, korte paragrafen en niet al te moeilijke woorden, las het boek prettig en vlot. Er kon goed mee worden gegaan met de gedachte gangen van Bakker en op geen moment werd het te langdradig. Meeleven met hem ging vanzelf tijdens het lezen.
1
Reageer op deze recensie
