Een verhaal om over na te denken.

Femke Ekelhof: Gegrepen

Als Femke op de basisschool zit wordt ze voor het eerst geconfronteerd met ongewenste intimiteiten.
Ze is aangerand en er wordt gezegd dat ze het gebeuren maar voor de klas moet vertellen.
Alleen wel te verstaan en zo voelt het elke keer: helemaal alleen.

Enige tijd later wordt Femke vlakbij haar huis verkracht; ze is dan 12.
Femke zwijgt over haar trauma en probeert gewoon verder te leven.
Haar mentor van school merkt dat zij een zware last op haar schouders draagt.
Zodra hij het woord “verkracht” laat vallen, gaat het balletje rollen en worden haar ouders ingelicht en dan start de hulpverlening.
Alleen niet zoals Femke het zou willen.
Wat heb je als kind te vertellen want de “ouderen” denken jouw probleem beter te kunnen oplossen.
Femke wordt opgenomen en krijgt medicijnen die voor haar gevoel niets oplossen.
Haar behandelaars vinden dat zwijgen het beste is want met praten, beleeft ze alles weer opnieuw.
Helaas is dit voor Femke werkelijkheid: het steeds opnieuw beleven van de afschuwelijke verkrachting.
Als Femke “genezen” is, vindt ze dat ze haar vrouwenlichaam onaantrekkelijk moet maken.
Ze eet net genoeg om in leven te blijven.
Als een vriendin van vroeger contact zoekt met Femke besluit ze dat ze maar wat meer plezier moet maken want dat is wat er van haar verwacht wordt.
Zo komt Rene in Femke ’s leven.
Omdat Femke elke dag herinnerd wordt aan de enge plek vlakbij haar huis neemt Femke een besluit: zodra ze 18 is wil ze weg. Ze trekt bij Rene in want daar is ze veilig.

Wat een dramatisch verhaal.
Door het hele verhaal voel je als lezer de angst, eenzaamheid, woede en het niet begrepen worden.
Met dit boek heeft Femke haar eigen trauma omschreven.
Ze geeft goed aan dat het heel belangrijk is om je traumatische gebeurtenissen naar buiten te brengen.
Het verhaal heeft mij enorm geraakt.
Femke heeft een website opgericht: www.doorbreekdestilte.nl
Ik raad iedereen aan om daar eens een kijkje op te nemen.

Femke heeft mij benaderd of ik haar boek wilde lezen.
Bedankt Femke en ik hoop dat jij het een mooie recensie vindt.
Rozenburg, 22 juni 2014
Annemarie van de Kuilen