Amusant en soms ontroerend.

Voor de Hebban leesclub mocht ik meelezen in Het hoogste woord van Nanda Roep.
Van deze schrijfster had ik nog niet eerder iets gelezen,en ik sta altijd wel open voor een nieuwe ervaring dus blij dat ik mee mocht doen. Nanda Roep stuurde om te beginnen al een heel leuk pakketje mee met het boek om in de stemming te komen, waarvoor dank! Toen ik het boek ontving bleek dat Nanda Roep niet alleen de schrijfster, maar ook de uitgeefster is van het boek. Hoe stoer is dat, dat je gewoon je eigen uitgeverij start! Het boek ziet er mooi uit met een erg leuke omslag.
En waar gaat het boek over?
Het is 2011. Het Nederlandse boekenvak begint te trillen op haar grondvesten en literair uitgeefster Liesbeth de Rooij wordt na jaren trouwe dienst ontslagen. Reden? Ze weigert YouTubers te publiceren. Terwijl zij thuis haar gelijk zit te halen, krijgt de Nederlandse boekensector te maken met tegenslag na tegenslag. Intussen zijn er de kinderen die taalachterstanden oplopen. Min of meer uit nood start Liesbeth haar werk als vrijwillige taaljuf. Het lijkt een kloof die niet te overbruggen is…

Op het schoolplein zijn Soraya en Cindy te vinden. Een jonge leerkracht en een oude, sexy, opzijgeschoven muzikante. Misschien kunnen ze iets aan elkaar hebben, maar voorlopig zijn ze dat niet van plan. Nee, ze maken zich meer zorgen over het aanstaande optreden van jonge internetster Nova. En er is nog altijd het onopgeloste mysterie van de bloedplas in het park…

Dat Liesbeth meerdere dreigbrieven ontvangt, weet niemand en dat houdt Liesbeth dan ook angstvallig geheim. Dacht iemand haar met teksten te kunnen intimideren? Met tékst? Dan moet die toch echt van betere huize komen…
Het starten in het boek ging wat stroef, mede omdat het verhaal start in 2011. Iets wat ik eerst niet zo goed begreep, maar toen de aanleiding en het verloop van het einde van de carriére Liesbeth werd beschreven begreep ik het uitgangspunt. Lastig vond ik som de in de tijd verspringende stukken in het verhaal en de stukken van ‘de verteller’..
De personages in het verhaal zijn allemaal goed beschreven. Liesbeth als hoofdpersonage en dan nog Cindy, Soraya en Nova. Wat ik leuk beschreven vond was hoe Liesbeth het ervaart om taaljuf te zijn en de leerlingen die zij hierin begeleidt. Net als Liesbeth zijn er denk ik meer lezers (waaronder ik zelf) die zich net als ik soms wel storen aan het hedendaagse taalgebruik. Mooi, zoals Liesbeth dat aanpakt en de kinderen nieuwsgierig probeert te maken. Verder vond ik het ook mooi zoals de relatie van Liesbeth en haar man Yaïr wordt beschreven. Liesbeth start het verhaal als bitch, maar wordt naarmate het verhaal vordert milder en ook leuker.
Het verhaal maakte me nieuwsgierig naar hoe het verder zou gaan, want dat blijft heel lang onduidelijk. De omschrijving van het boek is een literaire feelgood, iets wat ik niet goed kan plaatsen, maar wat ook aan mij kan liggen.
Al met al een amusant en soms ontroerend boek. Toch is het niet helemaal mijn smaak qua stijl van schrijven. Ik zal dan ook niet snel de andere boeken van de schrijfster gaan lezen. Maar dat was ook niet de insteek aan het mee doen aan deze leesclub. Soms moet je even ‘out of the box’ gaan als lezer en dat is geslaagd. Al met al een leuk boek. Daarbij was het weer een leuke ervaring om aan een leesclub deel te nemen. Het is leuk om de verschillende meningen en ervaringen van de medelezers te lezen, die soms voor mij ook een eyeopener waren.