Ik vertrek in boekvorm

Hoofdpersoon Lisa heeft het niet makkelijk gehad; in Amsterdam laat ze de puinhoop van een korte loopbaan als lerares op een basisschool achter. Ze stort zich in de puinhoop van een vervallen huis in het Spaanse dorpje La Fueva. Dat huis wil haar partner Luuk op gaan knappen. En al snel blijkt dat hij dat vooral zelf wil doen, zonder al te veel hulp van Lisa. Dit zorgt voor een allesbehalve prettige start van Lisa’s nieuwe leven.

Wat er precies gebeurt is in Amsterdam weet je als lezer in het begin niet. Alleen dat Lisa zich er voor schaamt en dat het zo ernstig is dat ze niet denkt ooit nog in Nederland als lerares te kunnen werken. Wat ze ontzettend jammer vindt, want ze genoot van het contact met de kinderen en het lesgeven. Langzaam maar zeker kom je er achter wat er is gebeurt en begrijp je Lisa’s gevoel. Het maakt ook dat je begrijpt waarom ze ondanks dat lastige omstandigheden in La Fueva niet teruggaat naar Nederland. Waar haar partner Luuk overigens weinig begrip voor op brengt, hij is vooral met zijn eigen plannen bezig.

Monique Bronkhorst heeft een beeldende schrijfstijl; je ziet La Fueva voor je en je voelt bijna het vocht en de kou in de eerste, ongemakkelijke weken in het vervallen huis. De personages komen allemaal tot leven, je wordt deel van de dorpsgemeenschap die langzaam maar zeker steeds hechter wordt. Lisa heeft in het begin geen vastomlijnd plan van wat ze gaan doen in Spanje. Als blijkt dat Luuk eigenlijk ook niet echt op haar hulp zit te wachten, moet ze wel op zoek naar een plan. Met wat vallen en opstaan is dat ook precies wat ze doet, haar eigen plan trekken. Met een aantal mooie en onverwachte wendingen in het verhaal tot gevolg. Die Lisa misschien niet leiden naar het einde dat ze verwacht had, maar die wel heel realistisch en geloofwaardig zijn.