Oppervlakkig...

In Stille Duisternis volgt Vera die houdt van schilderen en tekenen. Ze zorgt letterlijk voor kleur op een lege witte vlakte. Op een dag komt er echter een duisternis en zorgt ervoor dat de zon niet meer schijnt. Een ramp voor Vera die graag foto’s neemt van bloemen om ze dan te schilderen. Dat kan namelijk niet meer. De mensen rondom haar beginnen ook vreemd te doen vanaf het moment dat die duisternis gevallen is. Er gebeurt heel wat met Vera en de mensen rondom haar.

Dit is een verhaal die zich zeer focust op de personages en de problemen die zij ervaren in hun leven. Vera bijvoorbeeld, heeft enorm strenge ouders en mag daarom ook niet veel. Haar ouders kijken ook neer op andere mensen. Haar broer kan volgens Vera niets slechts doen in haar ouders hun ogen. Haar beste vriendin heeft dan een problematisch vriendje. En zo zijn er nog wat personages die elk hun eigen probleem heeft. “Elk huisje heeft zijn kruisje” is dan ook een zin dat heel goed past bij dit verhaal.

Echter stralen de cover en flap uit dat dit een fantasy verhaal is. Terwijl dit eigenlijk, na het na te vragen bij de uitgeverij, een contemporary paranormale Young Adult is. Het is spijtig dat het paranormale aan dit verhaal niet zozeer op de voorgrond komt. In de laatste hoofdstukken merk je het paranormale dan wel op, maar dat verloopt dan met een enorme snelheid dat je wat op je honger blijft zitten. Het is zo gericht op de personages dat al het andere op de achtergrond raakt en daardoor niet goed naar voren komt. Want, veel actie is er jammer genoeg niet aanwezig in dit verhaal.

Er gebeurt ook niet zo heel veel in Stille Duisternis en dat is echt zonde want deze auteur kan echt wel schrijven. Als er een beter evenwicht tussen personages en het paranormale geweest was, ging het verhaal beter tot zijn recht gekomen zijn. En wat meer diepgang, want, er gebeurt gewoon niet zo heel veel.

De rol van de duisternis mocht meer aan bod komen en een grotere impact hebben op het gehele verhaal. Nu heb je gewoon het gevoel dat die duisternis ergens aanwezig is, maar wat de effectieve rol ervan is, is niet 100% duidelijk. Naar het einde toe wordt wel het een en ander duidelijk, maar de rol dat duidelijker wordt, is een rol dat gemist wordt in het hele voorgaande stuk.

Toch bewijst dit boek dat Fenneke Zwaaneveld een fijne schrijfstijl heeft met mooie beschrijvingen. Dat heeft mij dan ook doen doorlezen.

Het is oprecht jammer dat het verhaal voor mij oppervlakkig overkwam en me niet kon bekoren. Ook begon ik het verhaal met de verkeerde ingesteldheid, ik verwachtte een fantasy namelijk, maar met de juiste informatie was het toch nog steeds een ietwat vreemd en oppervlakkig verhaal. Helaas geef ik Stille Duisternis daarom 2 sterren.