Sterk verhaal, dat me niet helemaal wat te pakken

Drie broers keren terug naar het vakantiehuisje bij het meer, waar twintig jaar eerder een ongeluk heeft plaatsgevonden dat hun leven voor altijd heeft veranderd. De bedoeling is dat ze daar het as van hun moeder zullen uitstrooien. Het is een reis naar hun verleden, naar een tijd waarin ze als jongens volledig aan hun lot werden overgelaten. Nu zijn het mannen. Verwijderd van elkaar, maar nog altijd verbonden door hun gedeelde geschiedenis. Durven zij het verleden onder ogen te komen en welke tragedie heeft zich destijds afgespeeld?

Wat een mooi en indrukwekkend verhaal was dit. Het klopte van het begin tot het einde. De moeizame jeugd die de broers hadden gehad, werd erg mooi beschreven. Los van elkaar wilde ze de liefde van hun ouders voelen en vooral gezien worden, iets dat maar mondjes maat gebeurde. Wat overbleef waren drie broers die iets traumatisch hadden meegemaakt en daar allemaal op hun eigen manier mee omgingen. Ze raakte elkaar kwijt, maar kwamen uiteindelijk door de dood van hun moeder ook weer dichter bij elkaar.

Toch ga ik niet alleen maar lovende woorden schrijven, dit omdat het me af en toe moeite kostte om echt lekker in het verhaal te blijven. In dit boek volg je twee verhaallijnen die naast elkaar lopen. De hoofdstukken die zich afspelen in het verleden worden chronologisch verteld. Daarnaast is er een verhaallijn in het heden. Deze hoofdstukken lopen terug in de tijd, iedere keer is het twee uur vroeger. Dit werd goed aangegeven boven de hoofdstukken, toch duurde het even voordat ik dat echt door had. Hierdoor voelde het voor mij zo nu en dan rommelig aan. Absoluut een unieke opbouw, maar helaas werkte deze niet goed voor mij.

Al met al een intrigerend verhaal over familiebanden, trauma’s en vergeving. Dat voor mijn gevoel lange tijd door kabbelde, maar wel eindigde met een emotioneel en verrassend plot.