Ontzettend van genoten

Ambre heeft het moeilijk in het leven. Ze voelt zich nergens thuis en heeft niemand meer. Totdat ze de 20 jaar oudere Philippe leert kennen. Hij is getrouwd en heeft kinderen, maar geeft haar wel het gevoel dat hij haar ziet staan. Wanneer ze overweldigd door de leegte, een einde aan haar leven te probeert te maken, stuurt Philippe haar naar een hotel in de bergen, waar ze als ze serveerster kan werken. Daar zal ze moeten leven zonder hem, maar ook moeten proberen zichzelf terug te vinden.

Wat een mooi en goed uitgewerkt verhaal was dit. Ik genoot van de ontwikkeling die Ambre, maar ook de andere seizoenwerkers doormaakte. Langzaamaan kwam ik erachter dat bijna iedereen daar een rugzakje met zich meedroeg. De personages waren goed uitgediept. Ik voelde hun woede, verdriet en blijdschap. Het was mooi om te zien, wat het leven in een groep met iemand kan doen. Zowel in positieve als negatieve zin.

De schrijfstijl van Melissa Da Costa is fijn en beeldend. Zo nu en dan had ik het gevoel zelf rond te lopen in het hotel en het dorpje. Het is een verhaal over je af zetten tegen de wereld, jezelf herontdekken en de waarheid onder ogen durven komen. Waarin Ambre zichzelf meermaals tegenkomt, maar waar ze door de hulp van de andere seizoensmedewerkers, steeds meer over zichzelf leert. Langzaamaan durfde ze uit haar schulp te kruipen en het leven weer te om armen.

Ik heb genoten van dit verhaal en ben dan ook heel benieuwd naar het het tweede deel (Als dromen fluisteren) dat inmiddels in de boekhandel ligt.