Meneer Putmans ziet het licht

Geurts Putmans (47) woont samen met zijn chronisch zieke moeder in een vierkamerflat in Beverwijk. Ze hebben elkaar en genieten van hun kalme leven zonder verrassingen. Maar dan overlijdt zijn moeder en valt de bodem onder zijn harmonieuze leventje weg. Op het sterfbed van zijn moeder heeft hij moeten beloven goed voor zichzelf te zorgen en iets van zijn leven te maken. Een grote droom van hem is om het noorderlicht te zien, maar het idee om dan twaalf dagen met onbekenden in een bus te zitten maakt hem onrustig. Toch besluit hij de reis te boeken, maar wanneer hij zijn medereizigers ziet, vraagt hij zich direct af waar hij aan begonnen is.

Wederom een leuk verhaal met de droge humor die we van Hendrik Groen kennen. Echter zat er ook een serieuzere ondertoon in het verhaal. Geurts heeft namelijk autisme en als lezer merkte ik al snel dat hij het gedrag van anderen niet altijd goed begreep. Dat leverde grappige situaties op, maar zorgde er bij mij ook voor dat ik enorm met hem meeleefde. Het was ontroerend om te lezen hoe hij zijn houvast haalde uit cijfertjes, berekeningen en vaststaande feiten. Daarnaast gaf het verhaal ook een mooi inkijkje van hoe mensen zich kunnen gedragen tijdens een reis en de vele uren in een bus. Helaas vond ik het einde wel een beetje afgeraffeld, waardoor ik het boek met een dubbel gevoel sloot.