HEFTIG, HEFTIG, HEFTIG. ..............daarna stilte.

HEFTIG, HEFTIG, HEFTIG. ..............daarna stilte.

Dat is het gevoel aan het einde van de tweede roman van Marieke Lucas Rijneveld . Het verhaal kruipt voor langere tijd onder de huid.

In deze roman staat het leven van Jas centraal. Een boerendochter aan het begin van de puberteit. Het gezin wordt getroffen door een ernstige tragedie, de abrupte dood van de oudste zoon en broer. Na deze heftige inleiding gaat het verhaal pas goed van start. Niemand weet raad met dit grote verdriet, er wordt zeker NIET over gepraat. Het is God’s wil dat is duidelijk in dit streng gereformeerde gezin.

Ieder uit zich op zijn eigen manier, vader’s taal is doorspekt met religieuze teksten en moeder eet niet meer. De ouders gaan gebukt onder een ernstig schuldgevoel en beschouwen de dood van hun oudste kind als de Tiende plaag, als schuld voor de abortus die zij hebben gehad voor het huwelijk. De kinderen zijn “losgeslagen” en durven steeds meer. Dit leidt tot ernstige excessen en een onvermijdelijk slotakkoord.

Marieke Lucas Rijneveld legt duidelijk de essentie op wat er zich binnen dit gezin afspeelt. Veel symboliek en aanwijzingen. Bijna elke bladzijde is een schreeuw om aandacht die steeds luider wordt, “hier ben ik, zie mij staan”...... Heftig om te lezen, maar helaas realiteit...... nog steeds.
En ook het gevoel van onmacht neemt per bladzijde steeds verder toe. Onmacht omdat je niets kunt veranderen en aan de rand toekijkt hoe dit gezin de afgrond inglijd.

Toen het boek in 2020 bekroond werd met de internationale Booker Price sprak de jury over poëzie, schoonheid en toenemende fascinatie bij herlezing van het boek.