Van een paradijselijke kinderwereld, tot het ontwaken in een realistische wereld.

Een boek met mooie zinnen, tijdloze beschrijvingen, zodat het tot het einde onduidelijk blijft wanneer dit boek zich afspeelt. Het kon gisteren geschreven zijn, ipv in 1957.
Een Bildungsroman, beschrijft de jongen van zijn 14e tot zijn 16e. Een sprookje, Griekse tragedie. Moeilijk te begrijpen. Waarom de mensen doen zoals ze doen.
Het kind Arturo idealiseert zijn vader. Deze haat vrouwen. Behalve, de bij de bevalling overleden moeder van Arturo. Die wordt verzwegen. De vader heeft als kind zijn tijd doorgebracht bij een man die geen vrouwen in zijn huis toestond.
De gevoelswerelden van vader en zoon, lijken bizar. Het blijft onuitgesproken, maar het wordt op het einde duidelijk dat het bij de vader om mannenliefde gaat.

Arturo’s eiland is het paradijselijke Procida in de golf van Napels, een idyllisch decor om in op te groeien. Arturo is hopeloos verliefd op zijn moeder, ook al is zij bij zijn geboorte gestorven en bezit hij van haar maar één foto. De vader is zelden op het eiland. Als hij er is, zijn ze veel samen op het strand. De jongen kan niets goed doen. En dat wil hij zo graag. Zijn vader is zijn idool. Hij is volmaakt.
En dan komt de vader met een 16-jarig bruidje thuis, die een jaar later een baby krijgt. Een kindje dat overladen wordt met de kussen die hij nooit gehad heeft. De jongen weet zich geen raad. Vader is bijna altijd weg en zijn jaloerse haat vermengt zich met zijn seksuele verlangens. Dit maakt dat hij zijn stiefmoeder nog grover gaat behandelen.
De gedachtes van de jongen worden erg goed beschreven. Vanuit zijn ervaringen met alleen boeken met de Griekse mythen, atlassen, wereldreizen en het paradijselijke eiland met de prachtige natuur.
Het enige wat hij nog kan doen, in een wereld die helemaal niet meer is, wat hij dacht dat hij was, is het eiland verlaten.