Na een tip van Tommy Wieringa,

las ik dit boek. Hij vond het erg goed. Maar dit boek blijft mij op afstand. De wereld waarin het zich afspeelt, lijkt zo ver weg. Alsof het een karikatuur is. De beschrijving van deze groep mensen, blijft zo vreemd. Hoe ze zich kleden. De joden. Zo worden ze door iedereen genoemd. Ze vallen blijkbaar overal op, door hun zwarte lange kleren, jassen met lange zwarte panden. Zwarte pet, hoed. En er klinkt zo weinig liefde, in het hele verhaal. Vreemde situaties. Hoe de dochter naar ‘de kozakken’ gaat. Naar meerdere kozakken tegelijk.... Hoe ze haar laten gaan.... Hoe ze naar Amerika vertrekken, zonder zelfs een poging te doen, om hun zoon ervan op de hoogte te stellen.... Ik lees een wereld die zo ver van mijn belevingswereld af staat. Ik realiseer me wel dat het allemaal heel treurig is. De Tweede Wereldoorlog met zijn gruwelen zou nog gaan komen...