Lezersrecensie
Ik wil nog geen afscheid nemen van Wes Bennett
"Ik staarde in zijn ogen en voelde me slap worden terwijl alles wat ooit tussen ons gebeurd was op me af denderde. Hartjes en ketchup en zoenen in de regen, Gracie Abrams en afscheid met tranen."
Waar Better Than the Movies voelt als de zomerzon die je huid kust, is Nothing Like the Movies eerder een koude, druilerige herfstdag. Denk je dat Nothing Like the Movies een verlengstuk is van Better Than the Movies? Dan moet ik je helaas teleurstellen. Dit boek is een stuk serieuzer en voelt meer als de oudere zus die je eraan herinnert dat het leven niet alleen uit romcoms bestaat. Het verhaal bevat veel minder van dat heerlijke geplaag en die zwijmelmomentjes waar je van gaat giechelen, precies de elementen die mij normaal zo dol maken op de boeken van Lynn Painter. Desondanks heb ik nog steeds genoten, want het blijven Wes en Liz!
Het duurde even voordat ik in het verhaal kwam, aangezien ik de klap moest verwerken dat één van mijn favoriete bookish couples uit elkaar was gegaan!? En ook die break-up vond ik heel 'onwesachtig', toxic zelfs…ik was dus bang hoe het verder zou gaan. Gelukkig bleek dat Wes nog net zó geweldig is, hij heeft het alleen een tijdje zwaar te verduren gehad. De reden laat ik achterwege, want spoilers.
Wat ik wel enorm miste was 'Kleine Liz', want dag liefde voor grote romantische gebaren en dag liefde voor romcoms. De romcomreferenties miste ik in dit boek enorm, maar gelukkig bevond zich wel weer een quote aan het begin van ieder hoofdstuk. Ook vond ik dat het boek bij driekwart wat voortsleepte, want het frustreerde mij hoe Liz zich gedroeg tegenover Wes. Gelukkig maakten Wes en Clark dit helemaal goed. Want man, wat was Clark een geweldig personage. Ik genoot enorm van zijn humor en zijn oprechtheid, en de manier waarop hij Liz steunde maar er ook niet zijn nek voor omdraaide om haar de waarheid te zeggen. De fake-dating situatie? Vreselijk. De verwijzing naar liedjes van o.a. Taylor Swift en Niall Horan? Love it. Dus ondanks mijn irritatie over Liz en de overdosis miscommunicatie, genoot ik alsnog van deze second chance romance.
Waar Better Than the Movies voelt als de zomerzon die je huid kust, is Nothing Like the Movies eerder een koude, druilerige herfstdag. Denk je dat Nothing Like the Movies een verlengstuk is van Better Than the Movies? Dan moet ik je helaas teleurstellen. Dit boek is een stuk serieuzer en voelt meer als de oudere zus die je eraan herinnert dat het leven niet alleen uit romcoms bestaat. Het verhaal bevat veel minder van dat heerlijke geplaag en die zwijmelmomentjes waar je van gaat giechelen, precies de elementen die mij normaal zo dol maken op de boeken van Lynn Painter. Desondanks heb ik nog steeds genoten, want het blijven Wes en Liz!
Het duurde even voordat ik in het verhaal kwam, aangezien ik de klap moest verwerken dat één van mijn favoriete bookish couples uit elkaar was gegaan!? En ook die break-up vond ik heel 'onwesachtig', toxic zelfs…ik was dus bang hoe het verder zou gaan. Gelukkig bleek dat Wes nog net zó geweldig is, hij heeft het alleen een tijdje zwaar te verduren gehad. De reden laat ik achterwege, want spoilers.
Wat ik wel enorm miste was 'Kleine Liz', want dag liefde voor grote romantische gebaren en dag liefde voor romcoms. De romcomreferenties miste ik in dit boek enorm, maar gelukkig bevond zich wel weer een quote aan het begin van ieder hoofdstuk. Ook vond ik dat het boek bij driekwart wat voortsleepte, want het frustreerde mij hoe Liz zich gedroeg tegenover Wes. Gelukkig maakten Wes en Clark dit helemaal goed. Want man, wat was Clark een geweldig personage. Ik genoot enorm van zijn humor en zijn oprechtheid, en de manier waarop hij Liz steunde maar er ook niet zijn nek voor omdraaide om haar de waarheid te zeggen. De fake-dating situatie? Vreselijk. De verwijzing naar liedjes van o.a. Taylor Swift en Niall Horan? Love it. Dus ondanks mijn irritatie over Liz en de overdosis miscommunicatie, genoot ik alsnog van deze second chance romance.
1
Reageer op deze recensie
