Lezersrecensie
Een psychologische mindfuck
4.75 ☆
Dit is mijn laatste recensie van 2025 en wat voor één: het jaar eindigt met een knaller (letterlijk én figuurlijk). Vroeger woonden wij hier is zonder twijfel het leukste boek dat ik het afgelopen jaar heb mogen lezen als @lsthrillers ambassadeur. Wat ooit begon als een kortverhaal op subreddit r/NoSleep, groeide uit tot dit ijzingwekkende verhaal dat mij van begin tot eind in zijn greep hield.
Het boek opent met een gedetailleerde plattegrond van 'Het Oude Huis'. Een verlaten huis met een lange oprijlaan, langs de rand van het bos. Ijzige stilte, een gure wind, de vlakte bedekt met sneeuw. Haunted mansion-vibes all over. Hou je daarvan? Dan ga je dit boek geweldig vinden.
Ik werd meteen in het verhaal gezogen vanwege de angstaanjagende en gedetailleerde schrijfstijl van Marcus Kliewer. Hij wist hiermee moeiteloos een benauwd en beklemmend gevoel op te roepen. Je weet wel, dat moment dat je naar een horrorfilm kijkt en ieder moment een jumpscare verwacht. Of het gevoel dat een zwarte gedaante naar je lonkt in de schaduwen, wachtend op het juiste moment om aan te vallen. Dit gevoel had ik gedurende het hele verhaal en dit ongemak liet mij niet meer los.
Waar ik bij de meeste horror- en thrillerverhalen wel een idee heb welke kant het verhaal opgaat, bleef dit boek mij keer op keer verrassen. Het was één grote psychologische mindfuck. Zoals de flaptekst van het boek omschrijft, verliest hoofdpersonage Eva haar grip op de realiteit. Als lezer is dit niet anders, want op een gegeven moment vraag je je echt af: wat is echt en wat is nep? Ik heb echt genoten van dit goed doordachte verhaal vol onverwachte plotwendingen en huiveringwekkende details. De bijgevoegde documenten (o.a. politieverhoren, artikelen en forums) dragen hier sterk aan bij. Ik geef het boek net geen 5 sterren omdat Eva's naïviteit vooral gedurende de eerste helft regelmatig een gevoel van frustratie bij mij opriep.
Fun fact: Dit boek wordt momenteel verfilmd en komt op Netflix!
Dit is mijn laatste recensie van 2025 en wat voor één: het jaar eindigt met een knaller (letterlijk én figuurlijk). Vroeger woonden wij hier is zonder twijfel het leukste boek dat ik het afgelopen jaar heb mogen lezen als @lsthrillers ambassadeur. Wat ooit begon als een kortverhaal op subreddit r/NoSleep, groeide uit tot dit ijzingwekkende verhaal dat mij van begin tot eind in zijn greep hield.
Het boek opent met een gedetailleerde plattegrond van 'Het Oude Huis'. Een verlaten huis met een lange oprijlaan, langs de rand van het bos. Ijzige stilte, een gure wind, de vlakte bedekt met sneeuw. Haunted mansion-vibes all over. Hou je daarvan? Dan ga je dit boek geweldig vinden.
Ik werd meteen in het verhaal gezogen vanwege de angstaanjagende en gedetailleerde schrijfstijl van Marcus Kliewer. Hij wist hiermee moeiteloos een benauwd en beklemmend gevoel op te roepen. Je weet wel, dat moment dat je naar een horrorfilm kijkt en ieder moment een jumpscare verwacht. Of het gevoel dat een zwarte gedaante naar je lonkt in de schaduwen, wachtend op het juiste moment om aan te vallen. Dit gevoel had ik gedurende het hele verhaal en dit ongemak liet mij niet meer los.
Waar ik bij de meeste horror- en thrillerverhalen wel een idee heb welke kant het verhaal opgaat, bleef dit boek mij keer op keer verrassen. Het was één grote psychologische mindfuck. Zoals de flaptekst van het boek omschrijft, verliest hoofdpersonage Eva haar grip op de realiteit. Als lezer is dit niet anders, want op een gegeven moment vraag je je echt af: wat is echt en wat is nep? Ik heb echt genoten van dit goed doordachte verhaal vol onverwachte plotwendingen en huiveringwekkende details. De bijgevoegde documenten (o.a. politieverhoren, artikelen en forums) dragen hier sterk aan bij. Ik geef het boek net geen 5 sterren omdat Eva's naïviteit vooral gedurende de eerste helft regelmatig een gevoel van frustratie bij mij opriep.
Fun fact: Dit boek wordt momenteel verfilmd en komt op Netflix!
1
Reageer op deze recensie
