Een nieuw sociaal contract

Al een paar dagen probeer ik onder woorden te brengen hoe ik dit boek ervaren heb. Het is lastig. Omdat het op een bepaalde manier zo persoonlijk is. Het gedoe met modellen en cijfers. Eind jaren negentig, als afstuderend socioloog, heb ik dagboeken vol geschreven hierover. Belangrijkste vraag 'hoe gaat een samenleving eruitzien als een overheid blindelings op modellen gaat vertrouwen? Het antwoord weten we nu. Ook bloedde mijn Informatiebeheerdershart over de achteloosheid voor dossiervorming. Ik begrijp nu echt wat de reden is dat zoveel goede (lees integere) IB'ers er uit gewerkt zijn. Geweten (dossier en archief) is iets wat veel mensen aan de top van de macht niet echt waarderen.
Het is goed dat er eindelijk eens zwart op wit uitgesproken is hoe de overheid en overheidsinstanties de laatste jaren zijn gaan denken en werken. De voorbeelden zijn te bewijsbaar om er nog 'geen actieve herinnering' aan te hebben.
Wil overheid en burgers weer in een veilige en op vertrouwen gebaseerde manier samen werken dan moet er aardig wat veranderen. Voor mij is de belangrijkste een cultuuromslag. Voor de politiek dat ze de burger weer zien staan en niet de multinational of lobbygroep die hen gouden bergen belooft. En ook dat het niet om populariteit draait in de politiek. Meer om rust, beheersing, overdenking en inzicht. En ook dat burgers minder haatdragend via anonieme accounts op hun toetsenborden rammelen. En begrip hebben voor de wat saaie bedoening die menselijk besturen en wetgeving eigenlijk is.