Niet de race maar de reis

Nadat ik het boek uit heb, weet ik eigenlijk niet zo goed wat ik er van vind. Ik heb het dan ook even laten sudderen.
Het is een open en moedig verhaal van een zeer lange solistische trailrun door Wales, Engeland en Schotland. De paadjes en de omgeving worden leuk beschreven. Het afzien ook. En vooral ook wat er in je omgaat als je hardloopt. De confrontaties. De spiegels. Het leven.
Ik herken dat als 'therapie-loper'. En wat herken ik veel in haar persoonlijke verhaal. Wat moedig. Om in je eentje, met bijna geen bepakking 2000 kilometer te gaan rennen. En tegelijkertijd irriteer ik me. En ik kan er niet de vinger opleggen. Het maakt het boek voor mij wat moeilijk om te lezen. Ondanks dat het vlot geschreven is. En nu, dagen later, weet ik wat het is. Het is teveel in één voor een boek. Waardoor het eigenlijk allemaal niet echt uit de verf komt. Veel wordt midden in het verhaal afgebroken. En voor mij is de abrupte overgang van persoonlijk verhaal naar enorme maaltijd te groot. Voor mij persoonlijk zou het boek meer geboden hebben als het de focus had gelegd op of de trail (en natuur), of het eten, of het persoonlijke verhaal. Nu blijft alles een beetje in het midden.