Terug naar Birkenau

Een zeer dun boekje. "Maar" 90 pagina's lang. En vanaf pagina 1 heb ik met verbijstering en tranen in mijn ogen, die soms over mijn wangen lopen, gelezen.
Ik heb al veel gelezen over de Tweede Wereldoorlog. Het lijkt er op dat de laatste jaren de verhalen rauwer worden. Eerlijker. Persoonlijker. Ergens logisch. Er zijn niet zoveel mensen meer die de verschrikkingen lijfelijk hebben meegemaakt.
Ginette verteld in dit verhaal over haar overleving in de kampen Auschwitz en Bergen-Belsen. Het is eigenlijk het verhaal van haar eerste terugkeer naar Birkenau. Met een groep schoolkinderen. En dit maakt het intens. Het verschil tussen nu en toen. En wat dat met haar doet. Ik ben iedere keer geraakt door deze persoonlijke verhalen. Hoe iemand de volledige ontmenselijking beleeft. Hoe men zich overeind houdt. De ontberingen. Hoe sommigen zo 'blind' lijken voor wat er gebeurt terwijl het voor hun ogen afspeelt.
Ginette's verhaal is een kort en doordringend portret over de zwartste periode uit onze tijd.