Drie verhalen met Walt Whitman als onduidelijk samenbindende factor

Het boek ‘Stralende dagen’ bestaat uit drie verhalen, die enigszins met elkaar samenhangen. Hiermee lijkt het al meteen op dat andere boek van hem, The Hours, waarvan ik de film gezien heb. Tevens is het net als dit boek een ode aan een schrijver, in dit geval de Amerikaanse dichter Walt Whitman, die in zijn leven heeft gewerkt aan één magnus opus, Leaves of Grass.
Het eerste verhaal, dat speelt in eind-negentiende eeuws New York is meteen erg goed. In een beklemmende stijl lees je over Lucas, die het baantje van zijn broer Simon in de fabriek overneemt, nadat die is vermorzeld door de machine. Deze Lucas, een misvormd kind, heeft de afwijking om overal te strooien met zinnen uit Whitman, het boek dat alles betekent voor hem in zijn armzalige leventje.
Het tweede verhaal is conventioneler en is een soort policier dat speelt in onze tijd. Politievrouw Cat heeft over de telefoon contact met jongens die bizarre zelfmoordaanslagen plegen. Ze probeert één van deze jongens, die opgegroeid zijn in een huis dat is behangen met pagina’s uit Leaves of Grass, te redden.
Het laatste verhaal speelt, dat kun je bijna al raden, in de toekomst. In een nogal clichématig aandoende postapocalyptische wereld slaan Simon, een bionische robot, en Catareen, een buitenaards wezen, op de vlucht. Simon is vol geprogrammeerd met dichtregels van Whitman, die hij te pas en te oppas ter berde breng.
Het lijdt geen twijfel dat, naast de consequent zelfde benaming van de hoofdpersonen en het feit dat bijvoorbeeld in elk verhaal een zelfde antieke pot terugkomt, Whitman de rode draad moet zijn in dit boek. Het is mij echter onduidelijk wat die rode draad dan eigenlijk is. Van wat ik gelezen heb, schreef Whitman nogal statige en plechtige poëzie die op velerlei manieren kan worden (on)begrepen, maar welke van zijn ideeën probeert Cunningham nu eigenlijk een plaats te geven of uit te werken?
Deze onduidelijkheid maakt dat ik dit toch niet echt een heel sterk boek vond. De eerste twee verhalen waren goed, het derde minder, en de bindende factor Whitman is mij ontgaan.