Sterk idee, ongeloofwaardige uitwerking

Mja. Een onwaarschijnlijke pageturner waarvan je je afvraagt hoe Harris dat in godsnaam doet. Een fantastische setting, natuurlijk. Een zeer geloofwaardige initiële opzet. Helaas: dit verhaal van een conclaaf wordt alsmaar onwaarschijnlijker en ondanks de nauwgezetheid waarmee Harris procedures en locaties beschrijft, blijkt het gewoon een eerder banale thriller waarin verrassingen mekaar netjes opvolgen en ik de ontknoping al iets voorbij een derde van het boek kon raden.

Soit. De paus is overleden, natuurlijk, en hij blijkt tot in de details overeen te komen met Franciscus: progressief, opzichtig bescheiden, woont in Casa San Marta in plaats van in het apostolisch paleis. De kardinalen verzamelen zich en er zijn vier duidelijke frontrunners. Het hoofdpersonage, kardinaal Lomelli, is decaan van de curie en dus belast met de organisatie van het conclaaf. En er komt een onverwachte gast opduiken, de aartsbisschop van Bagdad die door de overleden paus tot kardinaal benoemd is in pectore, in het geniep, om zijn leven niet in gevaar te brengen. Twee van de frontrunners blijken een schuldig geheim te hebben dat tijdens het conclaaf en door de goede zorgen van Lomelli naar boven komt. Dat lijkt me al compleet onwaarschijnlijk. Bovendien wordt er zó openlijk naar stemmen gehengeld (wat officieel verboden is) dat ik ook dat aspect, waar nochtans het grootste deel van het boek over gaat, niet meer geloof. Doodjammer van iemand die over de onderhandelingen in München, het leven van Cicero en de affaire Dreyfus boeken schreef die historisch totaal geloofwaardig overkomen.