Veel potentieel, verknald door gezeur

Een oude patriarch en zijn drie jong-volwassen zonen trekken in een groot huis in downtown Manhattan. Ze houden hun afkomst geheim maar al snel blijken ze uit Mumbai te komen, waar vader een soort topcrimineel was en moeder overleden is bij de terroristische raid van november 2008, waarna de rest van het gezin halsoverkop naar de VS is getrokken. Vader neemt de naam Nero Golden aan (naar de keizer en diens gouden paleis) en ook de zonen kiezen zich een door de mythische oudheid geïnspireerde naam. Vlak bij hen woont de jonge René, aspirant-filmmaker en zoon van twee Belgische academici (Rushdie schijnt te denken dat hun naam, Unterlinden, Belgisch klinkt). Die beslist al snel dat het leven van de Goldens de basis zal vormen voor zijn eerste film, en hij bouwt een vriendschapsrelatie met hen uit. Met de drie zonen blijkt telkens iets mis: de oudste is een autist met agorafobie, de middelste een oppervlakkige pretty boy die uitgroeit tot een beeldende kunstenaar, en de jongste zit met zijn gender in de knoop. Het zal met alle drie fout aflopen en daardoor ook met vader. Bovendien raakt die in de klauwen van een Russische meester-verleidster.

Op zich is het verhaal van de tragische vader en zonen best boeiend en meeslepend en zijn het, voor zover je ze echt leert kennen doorheen Rushdies getoeter, ook straffe personages. Maar Rushdie verknalt zijn verhaal door talloze cascades aan verwijzingen naar film en mythologie die de vaart uit het verhaal halen, scènes verknallen en meestal pure saaie opsomming zijn. Ook de spelletjes met vertelvormen en het "waarheidsgehalte" zijn vooral vermoeiend. Haast gênant wordt het naar het einde toe, waarin vader aan de vriendin van één van zijn zonen zijn geheime verleden onthult. Gênant omdat Rushdie daar een ellenlange uitleg over een paar onderwereldfiguren in Mumbai van maakt, in heel auctoriale stijl, wat de idee van de oude man die zijn verhaal vertelt totaal ondermijnt.

Parallel met het hoofdverhaal van René en de Goldens krijgen we het verhaal van de opkomst van een populistische politicus die de presidentsverkiezingen wint. Dat heeft zijn goeie momenten omdat die politicus zichzelf voorstelt als the Joker - inbegrepen groen haar. De link met Trumps oranje haar is op zich best grappig. Helaas is het overgrote deel van wat Rushdie over die politicus vertelt ook weer uitleg, en veel te letterlijk over Trump, wat er een progressieve klaagzang van maakt. Ook over cancel culture gaat het af en toe, op dezelfde zeurderig pamflettaire manier. Kortom, een idee en personages met potentieel, verknald door nutteloze opzichtige eruditie en politiek correct gezeur.