Boeiende opbouw, wat arbitrair slot

Deze debuutroman van een Oegandese schrijfster vertelt het verhaal van de nakomelingen van Kintu, een stamhoofd uit de tweede helft van de 18e eeuw. In het erg sterke openingsboek vernemen we hoe Kintu, door ongewild zijn adoptiefzoon, een Tutsi, te doden en hem niet behoorlijk te begraven, een vloek op zijn geslacht laadt. Allemaal zeer boeiend omdat het verhaal van Kintu ook het verhaal is van het leven met zijn vrouwen en clan, en de intriges rond de nieuwe koningen van de Boeganda. De volgende delen gaan elk over één van zijn nakomelingen. Twee elementen komen voortdurend terug: tweelingen (want twee van Kintu’s vrouwen zijn tweelingen en één van hen baarde hem vier sets tweelingen) en een Tutsi die zijn zaad in de familie brengt – wat nooit goed afloopt. Blijkbaar is dat dan de vloek.

Drie van de vier verhalen van de nakomelingen zijn vrij tot erg boeiend: het weeskind Suubi, de wedergeboren Christen Kanani en vooral zijn kinderen (een tweeling), en de verschoppeling Isaac die uiteindelijk ingenieur wordt. Het vierde verhaal, over ene Missi die eerst in de Soviet-Unie en dan tijdens het Amin-regime in Engeland studeert en die uiteindelijk de mystieke dromen krijgt die de verschillende takken van de clan weer bij mekaar brengen, is helaas vooral een rommeltje waar ineens de Oegandese politieke geschiedenis bij gesleurd wordt en de dromen even onverstaanbaar als oninteressant zijn. Uiteindelijk worden de verschillende clanleden bij mekaar gebracht in het dorp waar ooit Kintu leefde, om samen de vloek af te weren.

Maar de vloek voelt eigenlijk voortdurend een beetje bovenop het verhaal geplakt. Ja, er zijn tweelingen en Tusi’s en er gebeuren tragische dingen, maar die lijken meer met het leven in Oeganda te maken te hebben, dan met een vloek. De mystieke elementen, zoals Suubi die achtervolgd wordt door een geest van een familielid kloppen gewoon niet met het realistische van de rest van het verhaal. Daardoor wordt ook het hele ritueel van het slot vooral bij de haren gesleurd – het mist de sfeer van een grote spirituele of griezelige finale.