Schokkend, maar adembenemend goed

Indrukwekkende, vaak shockerende, soms adembenemende collectie van Berckmans’ beste verhalen. Over de 20 jaar beleef je een huiveringwekkende evolutie van miserie naar totale desintegratie – niet alleen inhoudelijk maar ook vormelijk. De eerste verhalen zijn pessimistisch, depressief, maar nog min of meer samenhangend. Vanaf de verhalen uit Ontbijt in het vilbeluik (1997) wordt zijn schrijven steeds meer een ongecontroleerde maar nog steeds adembenemende stream of consciousness die naar het einde toe onleesbaar wordt. De eerste verhalen zijn fascinerend: “Met Jan in de Metropool”, over zijn jeugd met zijn oudoom Jan, zijn grootmoeder, zijn passieve moeder, zijn geschifte vader en zijn jankende zussen ergens op het platteland achter Leopoldsburg; “Ray & Cecilia” over een koppel waarvan tot het einde onduidelijk blijft of ze mekaar nu hartstochtelijk haten of beminnen; “Binnendoor naar Beverlo”, een smeekbrief aan een “adviserend geneesheer” van wie de verteller, voor zijn gezondheid, een fiets wil loskrijgen; “Café De Raaf nog steeds gesloten”, een dagboek over het leven in Antwerpen / Barakstad met de zuipende vrienden en de wegterende ouders; “Praten nu”, drieëneenhalve bladzijde gruwelijke tirade van een vrouw die haar vent tot de orde roept; “De killer van Kaggevinne”, een atypische tranche de vie bijna over een seriemoordenaar; en dan een hele reeks verhalen die vooral over doodgaan en het quasi-verlangen ernaar gaan, met als hoogtepunt het verbluffende “Doem doem doem dodeskaden”, wat haast een beschrijving van Armageddon lijkt.

Belangrijker dan de inhoud nog, is de waanzinnige taalbeheersing van Berckmans. Het ritme van zijn zinnen is volmaakt: één lange verbale rollercoaster. De metaforen zijn fantastisch en komen met de dozijnen en kloppen altijd. “Het enige licht aan het einde van de tunnel schijnt uit de koplampen van de trein die je tegemoet gedonderd komt”.