Mooi begin van een serie

Personages en het verhaal:
Laat ik eerst beginnen met het feit dat ik blijkbaar deel 1 van Call of the forgotten al eens gelezen had niet wetende dat het een serie was. Hierdoor kwamen sommige personages mij al bekend voor zoals bijvoorbeeld Ethan. Als ik kijk naar de personages is Meghan iemand die zich niet fijn voelt in de bestaande wereld en niet echt haar plekje kan vinden. Dit veranderd als ze de fae wereld ontdekt. Vanaf daar neemt het verhaal echt een sprong van verbetering. De inleiding was zoals je hieruit kan opmaken niet zo denderend. Dit veranderde algauw wanneer je echt naar Nimmernimmer gaat met Puck. Ik merkte aan mezelf dat, ik die wereld prachtig en intrigerend vond en dat maakte het makkelijker om te lezen. Puck is iemand die velen niet veel leuk vinden, ik snap dit niet, ik vond hem geweldig met zijn sarcastische opmerkingen tussendoor. Zit er een ontwikkeling in Meghan en Puck? Nee dit vond ik niet. Persoonlijk gebeurd er niet veel en dit is een gemiste kans vind ik. Ash daarentegen, doet dit wel. Hij begint namelijk koud en bars. Later in het verhaal veranderd dit en krijgt hij een fijnere persoonlijkheid. Hij is ook een van mijn favorieten. Als ik naar de kern kijk dan merkte ik dat er door heen vloog. Ze zijn constant op reis maar er gebeurd ook steeds wat, het is nooit saai. Grimalkin is een van de personages die dit veroorzaakt. Ik vond de stukken waar hij inzat geweldig, het was een fijne afwisseling in het verhaal en het zorgde voor wat andere perspectieven. Het einde was goed. Een goede strijd aan het einde, ook al ging dit voor mij nog iets te makkelijk. Daarnaast komt alles goed samen, en het aller laatste van het verhaal sloot goed aan op de evenementen die al eerder waren gebeurd.

Schrijfstijl:
Die was mij soms iets te kinderlijk om een young adult te zijn. Dit veranderde echter wel later in het verhaal en dit was zeer fijn. Hierdoor las ik er als een trein doorheen, omdat het beter bij het verhaal paste. Daarnaast mag er voor mij wel iets meer aandacht worden besteed aan het beschrijven van de wereld. Ja we zijn in Nimmernimmer en het Zomerhof. Maar hoe ziet dit er nu uit wat zijn kenmerken, dit mocht van mij wel sterker om te zorgen dat het zich afspeelde voor je ogen. Een ander puntje is dat gevoelens ook meer mogen worden beschreven, ze gaan soms te snel in elkaar over waardoor je niet echt een idee krijgt van wat ze nu echt voelen. Dat het vanaf Meghan werd beschreven, is een goede keuze geweest. Wat ik misschien nog wel eens zou willen zien zijn verschillende perspectieven maar dit hoeft niet per se.

Conclusie:
Fijne personages die echt wat toevoegen aan het verhaal, zowel de hoofdpersonages als de bij personen. Iedereen had een rol, en dat was erg fijn. De schrijfstijl heeft zeker nog wat verbeterpunten maar ik heb het idee dat dit wel goed komt, naar de andere series die ik heb gelezen van haar. Ik geef het boek dan ook 3 sterren puur gebaseerd omdat het schrijfwerk niet altijd in orde was. Alles daarbuiten was geweldig. Ik duik dan ook gauw in deel 1.5 en deel 2.