Een wonderlijke wereld

In ‘De toch niet zo eenzame tocht van Torre’ sturen ouders hun zoon weg. De mama heeft haar handen vol met de baby en vindt zoon Torre te druk. Oom Fons lijkt de enige bij wie Torre in de vakantie terecht kan. Maar Fons is anders en woont ver weg van alles. Hoe zal Torre deze zomer doorstaan?

Annekarijn Overduin vertelt knap over zoveel dat Jack, Louic en ik willen meemaken. Torre komt terecht in een fantasiewereld waar zelfs oom Fons nog de helft niet van weet. Hij vermoedt iets, maar Torre en de lezer ontdekken alles. We beleven een ongezien avontuur tussen wonderlijke wezens, zoals het aardvolk, de bevleugelden, de lor en andere bosbewoners. Oh, Natneus is er ook bij natuurlijk.

Op moeilijke momenten worstelt Torre met zichzelf. Tijdens de tocht hoort hij dat een eerste flauwe reactie van het lichaam eigenlijk een soort van overlevingsmodus is. Wat volgt, is een superkracht. Torres zelfvertrouwen groeit, hij wordt een dappere kerel en als lezer krijg je toffe wendingen en een mooie boodschap.

In een avontuurlijk en fantasierijk verhaal laat de schrijfster ons lachen met de fijne aanpak van oom Fons, de gekke taal van het aardvolk en de ongemanierdheid van Walgor. Hoe lorren elkaar versieren, is echt te gek om hier te beschrijven.

De illustraties van Sophie Pluim passen mooi. De sprookjesachtige cover laat al spanning zien (met die ogen overal) en we keken dus vooral uit naar prenten van die wezens.

De jongens en ik verlangen om terug te gaan naar die wonderlijke wereld. Alleen Annekarijn kan ons meenemen in een nieuw deel. We kijken hier met onze eigen ‘doppies’ naar uit!