Nergens om je te verstoppen. Niemand om je te beschermen…

Sinds haar ontslag bij de recherche van Southampton probeert Helen Grace te ontdekken wie ze is nu ze niet langer achter criminelen aan hoeft te gaan. Maar als ze op een nacht getuige is van een aanval op een jonge vrouw springt ze er zonder na te denken op af. Als de vrouw na een korte worsteling in een busje verdwijnt, blijkt wat in eerste instantie een mishandeling leek onderdeel te zijn van iets veel groters en gruwelijkers.

Door het vuur is het dertiende deel in de Helen Grace-reeks. Helen is niet langer hoofd van de recherche en is zoekende wat ze met haar leven wil aanvangen. Ze is na haar ontslag bij de politie volledig in ongenade gevallen bij haar bazen en ook Charlie, haar beste vriendin, heeft moeite met het feit dat haar vriendin zomaar de politie de rug heeft toegekeerd. Maar Helen zou Helen niet zijn als ze getuige is van een laffe aanval op een vrouw die probeert te ontsnappen uit de klauwen van mensensmokkelaars. Ze zet dan ook alles op alles om de vrouw op te sporen, maar zonder officiële politiekaart is dit geen gemakkelijke opdracht. En op de steun van haar voormalige collega’s hoeft ze ook al niet rekenen.

Deel dertien is weer een typische Arlidge thriller. Leest heel vlot weg en is bij moment heel spannend. Ook de verhaalwending waar Helen geen politie meer is, geeft een extra dimensie aan het verhaal, want we kennen Helen uiteraard enkel als hoofd van de afdeling misdaad in South-Hampton. Het verhaal bestaat uit twee verhaallijnen, het ene waar Helen op zoek gaat naar de vrouw en de tweede waar Charlie en haar team proberen een bende mensensmokkelaars op te rollen. De verhaallijnen kruisen elkaar ergens midden in het boek en beetje bij beetje krijgen we meer informatie over wat er aan de hand is. Het einde is een cliff-hanger die ons terug doet uitkijken naar deel veertien.