Recensie Het laatste land

In recordtempo heb ik dit boek uitgelezen, omdat het zo’n bijzonder en goed geschreven verhaal is. Hoe gaan eilandbewoners om met het gegeven dat ze, na een zware storm, geen contact meer krijgen met het vasteland? Welke emoties komen hier naar boven, welke onverwachte reacties, hoe ontwikkelen mensen zich als het leven opeens heel anders wordt dan voorheen? Goederen worden niet meer aangeleverd, loon kan niet meer uitbetaald worden, winkeliers willen contant geld en wanneer ze dat niet krijgen kun je niets kopen, winkels raken op een gegeven moment leeg. Ziekenhuizen raken hun laatste medicijnen kwijt, antibiotica, insuline. Boeren beschermen hun vee om te voorkomen dat het gestolen wordt. We maken kennis met allerlei eilandbewoners die elk op hun eigen manier met deze verandering omgaan en proberen te overleven. Deze eilandbewoners worden goed uitgediept en zijn bijzonder divers. Hierdoor ervaar je als het ware de verschillende gevoelens en kun je je bepaalde reacties voorstellen. Een belangrijk karakter in dit boek is Unnar, een jongen wiens ouders na de storm niet terugkeren van een reis naar het vasteland. Ik vond het thema heel bijzonder en was tijdens het lezen ook erg benieuwd hoe dit zich allemaal zou ontwikkelen. Het boek deed me soms denken aan ‘Stad der blinden’ van Jose Saramago, vanwege het bijzondere gegeven, een gebeurtenis die bijna ondenkbaar is in onze maatschappij, iets wat een onmogelijkheid lijkt. Threes Anna heeft voor deze roman onderzoek gedaan op de de Faeroëreilanden (http://www.threesanna.com/het_laatste_land). Voor mij is dit het eerste boek dat ik van Threes Anna heb gelezen. Gelukkig heeft ze nog meer geschreven, want dit zal zeker niet het enige boek blijven dat ik van haar lees.