Recensie Speel voor mij het lied van de dood

Een verhaal over zwarte jazzmuzikanten die ontdekken dat Duitsland niet alleen geen plek meer heeft voor Joden, maar ook voor kleurlingen een no-go area wordt. Naar mijn idee is dit een onderbelicht aspect van de 2e Wereldoorlog. Na een vervelende aanvaring met een Duitse militair wordt deze groep musici gedwongen onder te duiken. Uiteindelijk lukt het hen te vluchten naar Parijs. Hier denkt deze groep een beter leven te krijgen en zich te kunnen storten op hun passie, de muziek. Ze komen echter van een koude kermis thuis en worden uiteindelijk gedwongen naar een andere uitwijkmogelijkheid uit te zien, Amerika. Het leven van deze groep jazzmusici wordt beeldend beschreven, een hechte groep kunstenaars, elk met hun eigen mogelijkheden. Een ontmoeting met Louis Armstrong in Parijs heeft voor ieder lid van de groep gevolgen. Het doel,wat zij met deze ontmoeting hoopten te behalen, wordt echter niet bereikt. De groep heeft buiten de eigen groep te maken met racisme en binnen de groep met jaloezie. De enige vrouw binnen de groep zorgt voor rivaliteit, daarnaast zijn de muzikale kwaliteiten van de musici niet gelijk. Dit zorgt voor spanningen die uiteindelijk, samen met de gevolgen van de oorlog, tot onverwachte gebeurtenissen zullen leiden. Tijdens het lezen wordt de spanning geleidelijk opgebouwd, pas aan het einde van het boek wordt duidelijk wat er tijdens de 2e Wereldoorlog nu werkelijk is gebeurd met een belangrijk lid van de band, Hieronymus Falk, en hoe dit is gebeurd. Een verrassend einde.