Krachtig begin stelt minder teleur dan andere delen

Na twee nieuwe verhalen die zich afspeelden in Sea Breeze is het weer tijd voor het terugbrengen van Rosemary Beach. In Het beste dat ik ooit meemaakte lezen we het verhaal van Eli, de zoon van Marcus en Low. Door de verhalen te vertellen van de kinderen van haar bekende personages uit eerdere series, heeft Abbi Glines de basis voor haar ‘Sea Breeze meets Rosemary Beach’-serie. Het boek is vertaald door Marjet Schumacher.

Eli is het beu om de nerd van de streek te zijn. Na de bruiloft van zijn beste vriendin Bliss besluit hij dan ook uit Sea Breeze te vertrekken. Een jaar later keert hij terug naar zijn oude stadje, omdat zijn oma ongeneeslijk ziek is. Intussen heeft Eli een flinke verandering ondergaan; zijn lichaam is versierd met tatoeages en hij heeft zijn haar flink laten groeien. De gehele familie is geschokt, maar Ophelia – die hem al voor de bruiloft van Bliss interessant vond – laat haar interesse nu helemaal blijken.

Na een aantal minder goede delen, lijkt Glines de smaak weer te pakken te hebben. Met een pakkende proloog sleept ze je meteen het verhaal in. De ziekte van Bliss, de liefde die Eli voelde en vooral de herkenbaarheid in het gesprek tussen Cruz en Eli maken dat je verder wilt lezen. Al snel wordt het duidelijk dat Eli na terugkomst niet meer dezelfde persoon is als hij voor Bliss’ bruiloft was en er rest maar één ding: verder lezen om erachter te komen wat er gebeurd is.

Vanaf dit deel maken we kennis met Ophelia, een personage dat in eerdere verhalen een kleine tot geen rol heeft gespeeld. In ieder geval is het geen personage dat veel indruk heeft gemaakt. Het is dan ook een goede keus om Ophelia wat meer body te geven. Ze wordt direct in het begin van het verhaal als een nieuw te ontdekken personage neergezet en dat doet Glines goed.

Al snel volgt het bekende riedeltje. Aantrekken en afstoten. Het elkaar niet waard vinden. En vooral er dan uiteindelijk toch voor durven gaan. Dit concept van Glines werkt al meer dan 20 boeken en ze laat het dan ook niet los. Voordeel is dat je weet wat je kunt verwachten van haar boeken, en ze stelt daarin nooit teleur.

In Het beste dat ik ooit meemaakte heeft ook de erotiek weer een ruime plaats. Deze momenten worden langzaam en uitgebreid beschreven. Meerdere pagina’s worden besteed aan het vertellen over het liefdesspel. Veel lezeressen zullen hiervan smullen, al zal de lezeres die vooral op zoek is naar het verhaal achter Eli deze stukken eerder overslaan.

Het duurt lang namelijk voordat zijn verhaal verteld wordt. Langzaam geeft Glines wel wat weg, maar voordat tot de kern gekomen wordt, is het verhaal bijna ten einde. Op zich hoeft dit in een roman geen slechte keuze te zijn, zeker niet als je een personage wel wilt laten ontwikkelen, maar je nog niet al zijn geheimen prijs wil geven. Het lijkt erop dat Glines dit tracht te doen, maar ze slaagt hier helaas niet in.

Het begin van het verhaal geeft het idee van een oude Glines, waarin een tiener leert omgaan met een trauma uit zijn of haar leven. Dat is weliswaar het geval in Het beste dat ik ooit meemaakte, maar het ontbreekt aan diepgang en de pure, rauwe emoties die raken tot op het bot. Dat is eeuwig zonde, want het onderwerp leent zich hier wel voor.

Is dit derde deel uit de ‘Sea Breeze meets Rosemary Beach’ dan een tegenvallend verhaal? Zeker niet. De laatste boeken van Glines waren geen echte pageturners en op bepaalde momenten zelfs saai en te voorspelbaar te noemen. Met Het beste dat ik ooit meemaakte komt Glines langzaam terug in haar oude kracht. Hopelijk weet ze die stijgende lijn voort te zetten in haar volgende boeken, waar er overigens nog geen van gepland staan.