De rode heldin van het verhaal

Na Cinder kon ik eigenlijk niet anders dan verdergaan in Scarlet. Ondanks dat Cinder superspannend eindigde, heeft het toch nog maanden, misschien wel een jaar, geduurd voordat ik Scarlet oppakte. Deels te maken met drukte, maar vooral ook met de dikte van het boek. Dat stond me in eerste instantie een beetje tegen. Maar eigenlijk had ik na Cinder natuurlijk al kunnen verwachten dat het boek als een trein zou lezen.

Eenmaal begonnen zat ik dan ook meteen terug in het verhaal van Cinder. De ontmoeting met Thorne maakte me meteen aan het lachen en ik samen waren ze voor mij het duo van dit verhaal. De droge en sarcastische humor van Thorne, met daarnaast de gevatte opmerkingen van Cinder maakten gewoon dat ik regelmatig hardop aan het lachen was.

De toevoeging van de verhaallijn van Scarlet was wel welkom. Door de uitbreiding kreeg het verhaal meteen meer diepgang. Scarlet was al vanaf het begin mijn roodharige heldin (ik heb iets met heldinnen en als ze rood haar hebben, hebben ze meteen een streepje voor - geen idee waarom). Maar ook de komst van Wolf en zijn rol in het verhaal, zorgde voor nog meer basis en diepgang in het gehele verhaal.

Langzaam zet Meyer met Scarlet een nog solidere basis. De dingen die in Cinder gebeurden hadden allemaal een belangrijke rol en dat zie je in Scarlet ook. Het lijkt alsof Meyer geen dingen voor niks laat gebeuren, alles lijkt een reden te hebben en belangrijk te zijn. Dit laat dan ook zien dat Meyer een kei is in het creëren van een andere wereld en daar een goed verhaal omheen kan bouwen. Het toont kracht dat zij gedurende de boeken langzaam de puzzelstukjes onthult en op hun plaats legt.

Aan het einde van Scarlet voel je hetzelfde als aan het einde van Cinder. Cinder, Thorne, Scarlet en Wolf hebben een plekje in je hart. Kai heeft een kleine rol in het verhaal, maar in de stukjes die over hem gaan, voel je toch ook medelijden en de overmacht die hij voelt. Het spannende einde geeft je maar één keus: snel Cress openen om verder te gaan.